หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ อีสา รวีช่วงโชติ

อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 31

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
22 มีนาคม 2557 03:56 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 31
        อีสารวีช่วงโชติ ตอนที่ 31 (ต่อ)
       
       ค่ำนั้นสันทนาในชุดเครื่องแบบนายทหาร กลับเข้าบ้านมา เห็นเฉิดฉวียืนหน้าบึ้งรออยู่
       
       “วันนี้ไปไหนมาคะ”
       “ถามแปลก...วันนี้วันทำงานนะคะน้อง”
       “แล้วทำงานทั้งวันหรือเปล่าคะ หรือว่าตอนกลางวัน แอบออกไปหาอะไรกิน”
       สันทนารู้ทันว่าเฉิดฉวีหมายถึงอะไร แต่ไม่สะทกสะท้าน
       “ก็ไม่ได้แอบนะคะ”
       สันทนาพูดจบก็เดินขึ้นชั้นบน เฉิดฉวีเดือด พุ่งตามไป
       “ไม่แอบก็แปลว่าจะเลี้ยงดูกันออกหน้าออกตาเลยใช่ไหมคะ...นังอุษามันมีอะไร ดีนักหรือคะ” สันทนาชะงัก “เฉิดอยากจะรู้นัก”
       สันทนาดุ “นี่น้องแอบตามดูพี่อย่างงั้นเหรอ”
       เฉิดฉวีออกอาการหวั่นกลัว แต่สู้ “ไม่ต้องตามหรอกค่ะ ฟ้าไม่เข้าข้างคนชั่วเฉิดไปทำเล็บที่ร้านนั้นพอดี เลยเห็นคนของคุณพี่ไปรับนังอุษา” คุณหญิงบ่าวตั้งขยายเกินจริง “คนเห็นกันทั้งร้าน คุณพี่ไม่คิดถึงเฉิดบ้าง เฉิดจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”
       สันทนาอึ้งๆ เฉิดฉวีฟูมฟายต่อไป
       “พากันไปขึ้นสวรรค์กลางวันแสกๆ ก็ทำได้ ไม่รู้จักอายผีสางเทวดา”
       เฉิดฉวีเข้าทุบตีอีก สันทนาจับมือไว้ ตวาดเข้ม
       “หยุด พอที มันจะเกินไปแล้วนะน้อง”
       เฉิดฉวีชะงัก น้ำตาปริ่ม ทั้งสองจ้องตากันอยู่ พอดีมีสาวใช้วิ่งมาขัดจังหวะ
       “ท่านขา คุณหญิงขา”
       เฉิดฉวีหันไปแว้ด “อะไร!”
       สาวใช้หน้าตาตื่น “คุณแหววมาค่ะ คุณแหววมา”
       สองคนร้อง “หา!”
       สันทนาตื่นเต้น “ยายแหววกลับมา”
       ทั้งสองตกใจ รีบวิ่งไปที่หน้าบ้าน
       
       แหวว หรือ สวาทโฉม ลูกสาวสันทนากับเฉิดฉวี วัย 22 ปี แต่งตัวล้ำสมัย ดูออกว่าเป็นคนที่มาจากต่างประเทศ นั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าจิบน้ำส้มอยู่ข้างกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ในห้องรับแขก
       สันทนากับเฉิดฉวีเข้ามา หน้าตาแตกตื่น
       “ยายแหวว นี่...นี่กลับมาได้ยังไง”
       แหววยักไหล่แบบอเมริกันจ๋า ตอบอย่างไม่แคร์ “แหววขี้เกียจอยู่ค่ะ คุณแม่”
       สันทนางง “หมายความว่ายังไง ยังไม่ปิดเทอมเลยนี่ ลูกกลับมาแล้วทางโน้นเขาไม่ว่าอะไรเหรอ”
       แหววยิ้ม “แหววไม่สนหรอกค่ะคุณพ่อ แหววลาออกแล้ว แหววไม่กลับไปเรียนที่นั่นอีกแล้ว”
       สันทนากับเฉิดวีตาค้าง แหวววางแก้วน้ำส้ม ลุกขึ้นทำเป็นบ่นๆ
       “เด็กมันทำห้องเสร็จรึยังเนี่ย” แล้วบอกกับสันทนา “อยู่บนเรือบินแหววนอนไม่หลับเลยค่ะ เหนื้อยเหนื่อย ขอไปนอนพักก่อนนะคะ”
       แหววเดินขึ้นชั้นบนไป ไม่รู้ไม่ชี้ สันทนากับเฉิดฉวีมองหน้ากัน อึ้งๆ
       
       สาวใช้เปลี่ยนผ้าปูเตียงอย่างรวดเร็ว แหววเปลี่ยนเป็นชุดนอนเดินออกมา
       “เสร็จแล้วก็ไปได้ ฉันจะนอน”
       สาวใช้ลนลานออกไป แหววทิ้งตัวลงนอน เอาผ้าคลุมโปงอย่างง่วงจัด ประตูเปิดผลัวะเข้ามา
       “อะไรอีกล่ะ”
       เฉิดฉวีกับสันทนาเข้ามา เฉิดฉวีพุ่งเข้ามากระชากผ้าห่ม
       “ลุกขึ้นมาพูดกับพ่อแม่ให้รู้เรื่องก่อน ยัยแหวว นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะแกเป็นคนเต้นเร่าๆ อยากจะไปเรียนนอก แล้วจู่ๆ มาลาออก... มันเกิดอะไรขึ้น”
       แหววมีสีหน้าประหลาดแว่บหนึ่ง แล้วยักไหล่
       “แหววเหม็นขี้หน้าคน แหววไม่อยากอยู่-ยูเดียวกับมันไม่อยากเห็นหน้า”
       สันทนาถาม “ใคร”
       “ศิวพจน์ไงคะ”
       เฉิดฉวีประชด “ไหนก่อนไปว่ารักกันปานจะกลืนกิน”
       “คุณแม่กับคุณพ่อก็ไม่ชอบเขาไม่ใช่เหรอคะ แหววก็เลิกกับเขาแล้ว ไม่ดีหรือไง”
       แหววอ้าปากหาว จะทิ้งตัวลงนอน เฉิดฉวีกระชากไว้
       “เดี๋ยว! เลิกกับแฟนมันก็เรื่องนึง แต่จะเลิกเรียนหนังสือด้วยหรือยังไง”
       “ก็ .. เอาไว้แหววค่อยหาที่เรียนใหม่ หรือไม่” แหววแววตาแอบจริงจัง “แหววอาจจะแต่งงาน หาสามี หล่อๆ รวยๆ ซักคน”
       
       สันทนากับเฉิดฉวีอึ้ง แหววลงนอน เอาผ้าคลุมโปง
       “ยัยแหวว”
       แหววหลับใส่ เฉิดฉวีทำท่าอยากกรี๊ด แต่กรี๊ดไม่ออก สันทนามองอย่างกลุ้มใจ
       ไม่มีใครรู้เหตุผล แหววรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ เลยกลับมา แต่ยังไม่บอกใคร
       
       วันต่อมาใจสว่างเดินมาอย่างเร่งร้อน กลุ่มนิสิตชายที่นั่งจับกลุ่มอยู่เห็นเข้า พากันพยักพเยิดดูเครื่องแบบของใจสว่าง เป็นกลุ่มเดิมที่เคยร้องเพลงแซวโสภิตพิไล
       ชาย 1 ว่า “น้องใหม่แน่ะ”
       ชาย 2 เป็นลูกคู่ “รับน้องหน่อยไหม”
       ใจสว่างเดินผ่านกลุ่มนิสิตชาย เสียงเพลงก็ดัง “ขวัญใจจุฬา” ก็ขึ้น พวกนิสิตชายพากันมาร้องเพลงห้อมล้อมใจสว่าง ท่าทางน่ารัก ล้อกันเล่นในมหาลัย กะให้น้องอายเฉยๆ ไม่ใช่จะมาลวนลาม
       ใจสว่างก้มหน้าก้มตาด้วยความเขิน พยายามไม่สนใจ แต่พอถึงท่อนแยก นิสิตชายคนที่แสบกว่าเพื่อนก็ร้องเดี่ยวด้วยเนื้อเพลงใหม่
       “เวรกรรมอันใดจึงได้ขวัญใจอย่างนี้ ตัวดำมิดหมี แถมมีแว่นตา อาภรณ์อันใดจงถอดทิ้งไปเถิดหนา เหลือเพียงแว่นตา ให้ยอดยุพาสวมเอย”
       ใจสว่างอายมาก อยากจะด่าก็ด่าไม่ออก มวลหมู่ร้องเพลงต่อไป
       “ขวัญเอย ขวัญใจจุฬา โฉมเจ้าโสภาผ่องพรรณ สวยเอยสมเป็น”
       คนอื่นๆ พากันอ้าปากค้าง เพลงเงียบ เหลือหัวโจกคนเดียวที่ร้องเสียงดัง
       “ล้ำลาวัลย์ขวัญจุฬาน่ารักเอย”
       ชาย 1 งง หันไปมองเพื่อน เห็นยืนเรียบร้อยทำท่าพยักพเยิด เลยหันหลังไปดู เห็นชายรวียืนยิ้มอยู่
       “อุ่ย อาจารย์” ชาย 1 ยกมือไหว้ “สวัสดีครับ”
       เหล่านิสิตชายพากันล่าถอยออกไป ใจสว่างยกมือไหว้ชายรวียิ้มสดใส
       
       “ขอบคุณมากค่ะ อาจารย์”
       
       อ่านต่อหน้า 4

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 37 จบบริบูรณ์
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 36
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 35
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 34
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 33
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 7 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 4 คน
58 %
ไม่เห็นด้วย 3 คน
42 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2015