หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ อีสา รวีช่วงโชติ

อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 27

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 7 มีนาคม 2557 01:03 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 27
       อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 27 (ต่อ)
       
       พรกับสานั่งกินข้าวอยู่ด้วยกันที่โรงเลี้ยงอาหาร ด้านหลังมีผู้ต้องขังคนอื่นๆ ยืนรับอาหารเป็นแถว พรเล่าชีวิตชาวคุกให้สาฟัง
       
       “หลวงเขามีงานให้ทำ มีข้าวให้กิน ไม่ได้เลวร้ายกับเรานักหรอก...ไอ้ที่ร้ายน่ะมันคนคุกด้วยกันนี่แหละ ที่ทำร้ายกันเอง”
       ทันใดนั้นก็มีเสียงดังโครมครามขึ้นมาจากมุมหนึ่ง สากับพรหันมอง เห็นเจ๊วรรณ หญิงร่างใหญ่ ท่าทางดุ ผลักถาดข้าวของนักโทษหญิง คนที่เข้ามาพร้อมสาตกกระจายแล้วกระชากคอเสื้อหญิงคนนั้นขึ้นมา
       “ของ-ของกูอยู่ไหนอีน้อย”
       น้อยอึกอัก เจ๊วรรณไม่พูดพล่ามทำเพลง ต่อยโครมเข้าที่ท้อง น้อยตัวงอลงไปกองกับพื้น แล้วพยายามจะคลานหนี เจ๊วรรณตามไปจิกหัวไว้ ตบฉาดใหญ่ สาตกใจกับภาพที่เห็น พรเล่าให้สาฟัง
       “นั่นเจ๊วรรณ เป็นขาใหญ่ในนี้”
       “เค้ามีเรื่องอะไรกัน”
       พรอธิบาย “เจ๊วรรณแกมีสาย ส่งยาเข้ามาขายในคุก ยัดเข้ามากับพวกนักโทษที่เข้ามาใหม่” พรยิ้มมีเลศนัย “แต่นังนั่นคงจะซวยแน่ เพราะดันทำของแกหาย”
       เจ๊วรรณจิกหัวน้อยจนแหงนหงาย น้อยร้องไห้ หน้าตาท่าทางกลัวมาก
       “ฉันไม่รู้จริงๆ เจ๊ ฉันมาถึง ฉันก็เอาไปไว้ที่ห้องน้ำตามที่สั่ง”
       เจ๊วรรณมองน้อยอย่างชั่งใจ
       
       นักโทษ ลูกน้อง 1 บอก “ท่าทางมันพูดจริงนะเจ๊”
       ลูกน้อง 2 ว่าเสริมด้วย “อีน้อยมันไม่กล้าโกงเราหรอก”
       “ถ้าอีน้อยไม่ได้โกง แล้วใครมันนกรู้ ดอดมาเอาของ-ของกูไป”
       เจ๊วรรณขู่เสร็จ หันไปเห็นพรกับสามองมา พรกับสาหลบตาวูบ เจ๊วรรณลุกขึ้นยืน มองสากับพรอย่างสงสัย
       
       เย็นวันเดียวกัน ชายรวีเดินกลับมาจากทำงาน เข้าบ้านมาเพิ่งถึงด้านหน้าตึกขาว เจอหม่อมพริ้มรออยู่ ยกมือไหว้ทัก
       “สวัสดีครับ หม่อมแม่”
       “กลับมาแล้วหรือชาย มานี่หน่อยสิ แม่มีอะไรจะคุยด้วย”
       สองแม่ลูกเดินมาคุยกันที่ห้องโถง หม่อมพริ้มถามขึ้น
       “คดีของแม่อุษาวดีเป็นยังไงบ้างเขาผิดจริงหรือเปล่า”
       ชายรวีตอบอย่างระมัดระวัง “ก็...จะว่าผิด ก็คงจะผิดล่ะครับ เขารับสารภาพว่าเขาเป็นคนยิงนายประธานจริงๆ”
       หม่อมพริ้มเลียบเคียงถาม “ถ้าผิดจริงแล้วจะเป็นยังไง”
       ชายรวีฉงนฉงาย “หม่อมแม่ทำไมมาสนใจเรื่องนี้ล่ะครับ”
       “แม่อยากรู้...ถ้าแม่อุษาวดีผิดจริง ชายจะตัดสินโทษเขายังไง”
       ชายรวีบอกตามจริง “ก็ต้องดูมูลเหตุและแรงจูงใจด้วยครับการลงโทษตามตัวบทกฎหมายมันก็มีอยู่ ตั้งแต่จำคุก ไปถึงโทษประหาร สุดแต่ว่าผิดมากน้อยแค่ไหน ผมก็คงต้อง ตัดสินโทษไปตามนั้น”
       หม่อมพริ้มฟังแล้วไม่สบายใจ
       
       หญิงจ้อยบ่นกับหม่อมพริ้มที่กลุ้มใจ คิดไม่ตก
       “ถ้าชายรวีตัดสินประหารชีวิตสา หญิงคงนอนไม่หลับไปอีกนาน”
       “แม่ก็เหมือนกัน”
       หญิงจ้อยย้อน “ไหนหม่อมแม่ว่า ผู้พิพากษาทำตามหน้าที่ ไม่บาป”
       หม่อมพริ้มค้อนลูกสาว “ไปๆ มาๆ แม่ก็อดคิดไม่ได้...ยังไงสามันก็เป็นแม่”
       “หรือเราจะบอกชายรวีดีคะ”
       “ไม่...บอกไม่ได้” หม่อมเสียงแข็ง
       “แล้วหม่อมแม่จะทำยังไงล่ะคะ”
       หม่อมพริ้มหนักใจ คิดไม่ตกเลยจริงๆ
       
       ด้านพรกับสาเดินมาที่ห้องน้ำ ก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นเจ๊วรรณกับพวกรออยู่ คนอื่นๆ เห็นท่าไม่ดี ค่อยๆ เลี่ยงออกไป พวกเจ๊วรรณเดินเข้ามาล้อมกรอบไว้
       “ของ-ของฉันอยู่ไหน”
       “ของอะไร”
       “อย่าทำไก๋ มีคนเห็นแกเข้าห้องน้ำต่อจากนังน้อย”
       “แล้วไง” พรลอยหน้า
       เจ๊วรรณตบฉาด แล้วบีบคอพร ดันเข้าฝา
       “ยาของฉันอยู่ที่ไหน!”
       สาตะโกนก้อง “ช่วยด้วย”
       ลูกน้องเจ๊วรรณล็อกตัวสาไว้ แล้วเอามืออุดปาก
       เจ๊วรรณขู่สา “เงียบ ถ้าไม่อยากตาย” แล้วหันไปพูดกับพร “ยาอยู่ไหนพูด!”
       “ฉันให้ผู้คุมไปแล้ว พวกแกไม่รอดแน่”
       “มึง!”
       เจ๊วรรณโกรธสุดขีดควักมีดออกมา จ้วงแทงพร ฉึก! เลือดกระฉูด พรตาค้าง
       สาตกใจร้องกรี๊ด เจ๊วรรณละมือจากพรหันมาหาสา
       “ส่วนแก อยู่ดีไม่ว่าดี ดันมารู้เรื่องกับเขาด้วย แกต้องเป็นรายต่อไป”
       เจ๊วรรณจะเข้ามา สายกขาคู่ขึ้นถีบ เจ๊วรรณเสียหลักไป สาสะบัดหลุดจากสองลูกน้อง วิ่งหนีไป เจ๊วรรณดึงผมสากระชากเข้ามา เงื้อมีดจะแทง
       เสียงเป่านกหวีดดังมา ผู้คุมสามคนวิ่งเข้ามาพร้อมกระบอง เจ๊วรรณตาเหลือก ผู้คุมเข้าล็อกตัวเจ๊วรรณไว้ได้
       หัวหน้าผู้คุมสั่งเข้ม “หยุดนะ ทุกคนยกมือขึ้น”
       ทุกคนยกมือขึ้น
       สาบอกเสียงสั่น “ช่วยด้วยค่ะ เขาจะฆ่าฉัน”
       หัวหน้าสั่งผู้คุม “เอาตัวไป...สองคนนี่ด้วย”
       สาวิ่งไปหาพรที่นอนจมกองเลือดอยู่
       “พร...”
       สาจับพรพลิกมา พรเลือดท่วมตัว หายใจรวยรินจับมือสาบีบแน่น
       “คุณสา ระวังตัว”
       “พร”
       
       พรสำลักเลือด แล้วสิ้นใจกับอกสาที่อยู่ในอาการอึ้งตะลึงสุดขีด

อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 27
       กลางดึกคืนนั้น สานั่งตัวสั่นอยู่ในห้อง มองไปที่รอยเลือดที่เปื้อนชุด สาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าของพรเตือนให้ระวังผุดขึ้นมาแวบหนึ่ง
       
       สาร้องไห้ออกมา ทนไม่ไหวแล้วกับสภาพในนี้
       
       เช้าวันนี้หม่อมพริ้มตักบาตรเสร็จ ใจก็ครุ่นคิด สีหน้าไม่สบายใจ พอพระเดินออกไป หม่อมพริ้มก็พูดขึ้น
       “ข้าจะทำยังไงดีเจิมเรื่องอีสา”
       “ไม่ต้องทำยังไงหรอกเจ้าค่ะ”
       “แต่ถ้าชายรวีตัดสินประหารชีวิตอีสาล่ะ”
       “มันก็ทำตัวมันเองนี่คะ หม่อม”
       “ข้าไม่ได้จะช่วยอีสา แต่ข้าเป็นห่วง...ถ้าซักวันนึง ชายรวีเกิดมารู้ว่า เขาสั่งฆ่า แม่ตัวเองเขาจะทนไหวหรือ”
       หม่อมพริ้มกลุ้มใจมาก เจิมมองแล้วครุ่นคิด
       
       วันนี้สานั่งกินข้าวคนเดียวในโรงอาหาร รู้สึกเหมือนทุกคนกำลังแอบมองมาที่ตน สาเครียด กินไม่ลง นักโทษหญิงคนหนึ่ง เดินมาหา
       “นี่” สามอง ระแวง “ระวังตัวไว้นะ”
       “ระวังอะไร”
       “เจ๊วรรณมันโดนขังคุกมืดไปก็จริง แต่ลูกน้องมันยังอยู่ เธอไปรู้เรื่องของพวกมันแล้ว เธอไม่รอดแน่”
       นักโทษคนนั้นผ่านไป สาเครียดหนัก หันไปเห็นลูกน้องสองคนของเจ๊วรรณซุบซิบ มองมาทางตัวเอง สารีบอิ่ม ลุกทันที
       
       สาเดินจ้ำอ้าวมาตามทาง ได้ยินเสียงฝีเท้าตามมา ยิ่งกลัว สาไม่กล้าหันไปมอง เร่งเท้าหนี เสียงฝีเท้ายังตามมาสากลัวมาก
       สาวิ่งหนี มองจากหางตาเห็นลูกน้องเจ๊วรรณวิ่งตาม สาหลับหูหลับตาวิ่ง พอเลี้ยวมุมตึก สาเห็นถังขยะ เป็นถังน้ำมันขนาดใหญ่ สาจนมุม กลั้นใจโดดเข้าไปหลบในถังขยะนั้น
       ลูกน้องเจ๊วรรณตามมา มองไม่เห็นสา จึงเดินผ่านไป
       ผ่านไปสักระยะ สาลุ้นจนแทบหมดแรง ปีนออกมาจากถังขยะเนื้อตัวมอมแมมหมดสภาพ
       สาเดินโซเซมาทรุดลงใต้ต้นไม้ อึดอัดจนทนไม่ไหว ร้องไห้ออกมา คิดไปถึงอดีตตอนเป็นเด็กอยู่ในวังรวีวาร
       
       หม่อมพริ้มนั่งร้อยมาลัยอยู่ที่โต๊ะสนาม เจิมคอยช่วย สานั่งหัดร้อยอยู่ใกล้ๆ หม่อมพริ้มสอนสาไปด้วย
       “นรกสวรรค์มันมีจริงหรือคะ หม่อม”
       “จริงสิอีสา”
       สาย้อน “ใครบอกคะ”
       เจิมดุปราม “อีสา! ทะลึ่งนะเอ็ง”
       หม่อมพริ้มมองสาอย่างเอ็นดูกึ่งหมั่นไส้
       “พระท่านก็เทศน์ เอ็งไม่ได้ยินรึ ผู้หลักผู้ใหญ่ก็สอนกันมา ว่าคนทำดี ตายแล้วก็ได้ไปสวรรค์ ส่วนคนทำชั่ว ตายไปก็ตกนรก”
       สาลอยหน้าเถียง “คนตายแล้วก็ตายไป มีใครเคยกลับมาบอกหรือคะ ว่านรกสวรรค์มันหน้าตาเป็นยังไง”
       เจิมของขึ้น “เอ๊ะ อีสา วอนใหญ่แล้วนะเอ็งนี่”
       “อ้าว ก็ฉันสงสัย”
       เจิมแว้ดใส่ “เอ็งอยากรู้ เอ็งก็ลองตายดูซี...ตายแล้วก็ช่วยกลับมาบอกข้าด้วยว่านรกมันเป็นยังไง... นังนี่ วอนนัก”
       
       นึกเรื่องนี้แล้วสาร้องไห้ออกมา
       “ฉันรู้แล้ว ป้าจ๋า ฉันก็รู้แล้ว ว่านรกมันเป็นยังไง” อีสาร้องไห้สะอึกสะอื้น “ช่วยด้วยใครก็ได้ ช่วยลูกด้วยลูกทนไม่ไหวแล้ว”
       สาสะอึกสะอื้นผู้คุมเดินมาหา
       “อุษา”
       สาเงยหน้าขึ้น
       “มานั่งทำอะไรตรงนี้...มีคนมาเยี่ยมแน่ะ”
       
       สาเดินออกมาที่ห้องเยี่ยม เสื้อผ้ามอมแมม เห็นหวนยืนอยู่ สาดีใจ
       “พี่หวน” สาชะงัก เมื่อเห็นเจิมอยู่ด้วย “ป้าเจิม”
       หวน บอก “ข้าพาป้าเจิมมาเยี่ยมเอ็ง”
       สาเข้ามานั่ง เจิมเข้ามานั่งตรงข้าม เจิมนั่งนิ่งๆ มองสภาพของสาด้วยแววตาสมเพช
       “ป้าจ๋า...ป้า” สาพูดอะไรไม่ออก
       เจิมมองสา แล้วพูดขึ้นด้วยเสียงขมขื่น
       “ข้าเคยเลี้ยงเด็กคนนึง หน้ามันสวยอย่างกับปั้น รูปร่างมันสวยอย่างกับหุ่นเวลามันใส่เครื่องรำ มันงามอย่างกับนางฟ้า” เจิมเริ่มน้ำตาคลอ “ข้ารักมัน ยอมทำทุกอย่าง หวังให้มันได้ดีกว่ากำพืดของมัน สุดท้าย...”
       สาน้ำตาร่วง
       “เอ็งก็ตายเพราะผู้ชาย ไม่ผิดอะไรกับแม่ของเอ็งเลย อีสา”
       “ฉันมันเลวจ้ะ ป้า ฉันรู้...แต่ฉันก็ไม่อยากตายอยู่ในคุก ฉันทนไม่ได้ ป้าจ๋า ป้าบอกคุณชายให้ช่วยฉันหน่อยได้ไหม”
       เจิมกับหวนตกใจ หวนเสียงดัง
       “อีสา! หุบปากนะ ไหนเอ็งสัญญากับหม่อมท่านว่าเอ็งจะไม่พูดถึงคุณชาย”
       “ฉันไม่บอกใครหรอกพี่หวน พี่ก็ไม่ต้องบอกคุณชายว่าฉันเป็นใคร แต่ฉันขอ...ขอให้เธอเมตตาฉันหน่อยได้ไหม”
       หวนสงสาร แต่ทำใจแข็ง “อย่าขอเลย สาเอ๊ย ทำอะไรไว้ก็ก้มหน้ารับกรรมไปเถอะ”
       สาหันมาพูดกับเจิม “ป้าเจิม ป้าพูดกับคุณชายได้ไหม ฉันไหว้ละ ฉันขอร้อง”
       เจิมมองสาอย่างเข้าใจ แต่ไม่ใจอ่อน
       “อีสาที่ข้ามาวันนี้ ไม่ได้จะมาช่วยเอ็ง แค่จะมาบอกว่า ไม่ว่าผลการตัดสินจะเป็นยังไง เอ็งห้ามโกรธ ห้ามเกลียด ห้ามสาปแช่งผูกเวรกับคุณชาย”
       สาใจเสีย “เธอจะสั่งประหารฉันเหรอป้า”
       “ข้าไม่รู้...แต่เธอเป็นผู้พิพากษา ต้องรักษาความยุติธรรม ไม่ว่าเธอจะทำอะไรเอ็งต้องเข้าใจ แล้วก็อย่าได้คิดจะลำเลิก อ้างว่าเป็นอะไรกับคุณชายเป็นอันขาดถ้าเอ็งทำ ต่อให้เอ็งรอดมือกฎหมายมาได้ เอ็งก็จะตายเพราะมือข้านี่แหละ อีสาจำไว้”
       
       เจิมพูดจริงจัง สาหน้าหมอง เศร้าจัดทางรอดในชีวิตตีบตันไปเสียหมด
       
       อ่านต่อหน้า 3

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 37 จบบริบูรณ์
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 36
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 35
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 34
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 33
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 2 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 2 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 3 +18 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สาโมโหของขึ้น “ผู้ชายมันปล้ำเรา เราป้องกันตัว ทำไมเราต้องติดคุก”
พรเจ็บใจ “เขาว่าฉันทำเกินกว่าเหตุ ถุย ต้องรอให้มันข่มขืนสำเร็จ แล้วถึงจะฆ่าได้หรือยังไง”
นี่แหละกฎหมายไทย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
โสภิตลิ้นคับปาก
นะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +15 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สาโมโหของขึ้น “ผู้ชายมันปล้ำเรา เราป้องกันตัว ทำไมเราต้องติดคุก”
พรเจ็บใจ “เขาว่าฉันทำเกินกว่าเหตุ ถุย ต้องรอให้มันข่มขืนสำเร็จ แล้วถึงจะฆ่าได้หรือยังไง”
นี่แหละกฎหมายไทย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คิดเหมือนกันเลยค่ะ ยังไงก้ลงแซงหน้าละครให้ได้นะคะ เพราะไม่งั้นการเข้ามาอ่านก่อน ก้ไม่มีความหมายอะไร
ไม่มีความหมาย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เอ้า...ปั่นใหญ่ เพราะละครจะฉายเกินหน้าไปแล้ว...
แต่ยังไงก็ขอบคุณที่ลงให้อ่าน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ๋อ ที่แท้มันเป็นอย่างนี้เอง นึกว่าใจดีลงให้เยอะมาหลายวัน
มัวแต่เลี้ยงลูก ไม่ได้ดูทีวี
 
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014