หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เจ้าสาวสลาตัน

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 17

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
25 กุมภาพันธ์ 2557 09:19 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 17
        เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 17 (ต่อ)
       
       เช้าวันรุ่งขึ้นที่บ้านเสี่ยเม้ง เสี่ยเม้งยืนคิด ประชายืนอยู่ข้างหลัง
        
       “ถ้าเราผนึกกำลังกัน พวกมันได้กลับไปเยี่ยมบ้านเก่าแน่”
       ประชาบอก เสี่ยเม้งหันมา
       “แล้วฉันจะได้อะไร แค่ความสะใจอย่างเดียว มันไม่คุ้มหรอก”
       “สิบล้านคุ้มมั้ย”
       เสี่ยเม้งหัวเราะเสียงดัง
       “คิดว่าคนอย่างผมกินหญ้าเป็นอาหารหรือ คุณโดนตำรวจตามล่าตัวอยู่ จะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายให้...ใครอยู่
       ข้างนอกวะ ส่งแขกไปไกลๆ เลย ก่อนฉันรมย์เสีย”
       เสี่ยเม้งตะโกน ลูกน้องเสี่ยเม้งรีบเข้ามาสองคน ล็อกแขนซ้ายขวาของประชาลากไป ประชาร้องบอก
       “น้องสาวไอ้ชานนท์มันเป็นเมียผม ถ้าพี่มันกลายเป็นผี นังน้องหน้าโง่ของมันก็ต้องยอมทำตามผมทุกอย่าง”
       ประชากำลังจะโดนลากพ้นห้องไป
       “เฮ้ย หยุดก่อน” ลูกน้องหยุด เสี่ยเม้งเดินไปหาแล้วพูดกับลูกน้อง “ถอยไปห่างๆ” เสี่ยเม้งกอดคอตีซี้กับประชาทันที “ไอ้พวกนี้มันไม่ค่อยมีมารยาท อย่าไปถือสามันเลย เราค่อยๆ มานั่งหารือกันดีกว่าว่าจะเริ่มเมกกะโปรเจ็คนี้เมื่อไหร่ดี ฮ่าๆ นั่งๆ”
       เสี่ยเม้งพาประชาไปนั่ง สอนวิ่งเข้ามา
       “เสี่ย มันกลับมาอีกแล้ว”
       “ใครวะ”
       “ไอ้ชานนท์ วันก่อนผมเห็นมันเดินอยู่ที่ชายหาดกับไอ้เข็ม”
       “แล้วทำไมไม่รีบมาบอกวะ” เสี่ยเม้งตวาด สอนจ๋อย
       “เมื่อวานผมมาแล้ว แต่เสี่ยหลับ ผมไม่กล้าปลุก”
       เสี่ยเม้งลุกยืน
       “คัดมือดีๆ ไปกับแก แล้วเชือดมันซะอย่าให้พลาดอีก”
       ประชาลุกยืน
       “ใจเย็นก่อนเสี่ย เล่นมันซึ่งหน้าอย่างนี้ มีหวังตำรวจดมกลิ่นมาถึงเรา โดนจับกันหมดพอดี”
       “งั้นคุณก็คิดแผนมา แต่อย่าให้ช้าล่ะ”
       ประชายิ้ม
       
       ชานนท์ยืนนิ่งอยู่ภายในห้องพักของโรงแรม อิงอรนั่งอ่านจดหมายขวัญตา อิงอรร้องไห้ไม่หยุด เสียงของขวัญตาดังเข้ามา
       “หนูเสียใจที่จากแม่มา หนูคิดถึงแม่”
       จากนั้นก็เป็นภาพในอดีต ในซากเรือเก่า ขวัญตาหนาวสั่นพยายามเขียนจดหมายต่อ
       “หนูหนาวเหลือเกิน แม่ แม่ ช่วยกอด หนู…”
       เสียงขาดหาด ปากกาหลุดจากมือ ศีรษะค่อยๆ ตกลงที่พื้นเรือ มือยังกำจดหมายแน่น
       
       ปัจจุบัน อิงอรบีบจดหมายก้มหน้าร้องไห้ไม่หยุด ชานนท์เดินเข้าไปกอดพาลจะร้องไห้ไปด้วย

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 17
        ช่วงเวลาเดียวกันนั้นที่โรงพยาบาล ในห้องพักฟื้นของบัณฑิต เขมิกายืนนิ่งมองไปทางเตียง บัณฑิตค่อยมีแรงขึ้นแต่เสียงยังเหนื่อยๆ อยู่
       “เจอมั้ย” เขมิกาพยายามอดทนไม่ร้องไห้ บัณฑิตชักใจไม่ดีรีบถามต่อ “บอกพ่อสิ”
       เขมิกาเดินเข้าไปหาจับมือพ่อคล้ายจะบอกความจริง
       “เข็มหาจนทั่วแล้วไม่เห็นเจออะไรเลยพ่อ สงสัยพี่ขวัญคงไม่ได้ไปที่นั่นหรอก”
       บัณฑิตเห็นตาเขมิกาบวมช้ำ
       “ลูกร้องไห้ทำไม”
       “เปล่านี่ อ๋อ เออใช่ คือตอนเข็มขี่มอไซด์มา ลมมันตีฝุ่นเข้าตาเข็ม พอขยี้ๆ มันก็เคืองตา”
       บัณฑิตบีบมือเขมิกา
       “ไปนอนพักสายตาเถอะ ไม่ต้องห่วงพ่อ”
       เขมิกาฝืนยิ้มพยักหน้า เดินไปเอนนอนบนโซฟา
       
       วันต่อมาที่วัด บริเวณเจดีย์เก็บกระดูก อิงอรวางโถใส่กระดูกของขวัญตาวางที่เจดีย์เก็บกระดูก ชานนท์ยืนข้างอิงอร ส่วนเขมิกายืนอีกข้างถือรูปพี่สาว อิงอรยืดตัวขึ้นซับน้ำตา
       “ผมแจ้งตำรวจไปแล้วนะครับว่าคุณอิงอรไม่ติดใจในการเสียชีวิตของขวัญตา แต่ทางตำรวจก็ต้องสืบสาวราวเรื่องต่อไป แต่จากปากคำของแบงก์ คนที่ยิงคือบอมซึ่งก็ตายไปแล้ว” ชานนท์บอก
       “แล้วเรื่องเงินสินสอดล่ะ” เขมิกาถาม
       “ฉันบอกตำรวจไปว่าขวัญไม่ได้ขโมยแต่ผมเป็นคนให้ไปเอง” อิงอรงง
       “ทำไมคุณทำแบบนี้ ขวัญตาทำกับคุณไม่ใช่น้อย”
       “เขาเขียนจดหมายขอโทษผมแล้วนี่ครับ” ชานนท์มองเจดีย์ “นี่คือสิ่งที่ผมจะอโหสิให้กับเขาได้”
       
       หลังเจดีย์อื่นห่างออกไป ประชามาแอบดูรู้ว่าขวัญตาตายแล้ว ประชาช็อกเสียใจ
       อิงอรจะเป็นลมชานนท์รีบจับตัวไว้ เขมิกาเป็นห่วงทำท่าจะเข้าไปช่วยจับแต่เห็นชานนท์ทำแล้วเลยชักมือกลับ ชานนท์เห็นเขมิกาห่วงแม่ เลยพูดเปิดทางให้
       “เธอช่วยพยุงคุณอิงอรไปที่รถที ฉันจะช่วยถือรูปให้”
       “เออ ไม่เป็นไรฉันถือได้ คุณพาไปก่อนเถอะ ฉันอยากจะขอคุยกับพี่ขวัญหน่อย”
       ชานนท์เลยพาอิงอรไป เดินผ่านจุดที่ประชายืนหลบอยู่
       หลังจากชานนท์ประคองอิงอรไปแล้ว เขมิกาจึงหันกลับมาทางเจดีย์
       “พี่ เราได้เจอกันแล้วนะ แต่กว่าจะเจอกันได้ ฉันหาพี่แทบแย่พี่ก็เกินไปนะ น่าจะรอกันก่อน” เขมิกาเอื้อมมือไปแตะเจดีย์เก็บกระดูก “พี่หลับให้สบายนะ ไม่ต้องห่วงอะไร ฉันจะดูแลพ่อกับ...” เขมิกาจะพูดว่าแม่แต่เงียบไป “กับแม่ของพี่ให้เอง ฉันไปนะแล้วฉันจะมาเยี่ยมพี่บ่อยๆ”
       
       เขมิกาเดินกลับไป

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 17
        เมื่อเขมิกาไปแล้ว ประชาออกมายืนที่หน้าเจดีย์ของขวัญตา ความรู้สึกทั้งรักทั้งเกลียดประดังเข้ามา
       “ฉันเกลียดเธอแต่ฉันไม่เคยลืมเธอได้เลยขวัญตา ฉันอยากรู้ว่าเธอเคยรักฉันบ้างมั้ย” ประชาทรุดนั่งลงก้มร้องไห้ออกมา “ทำไมเธอต้องทำร้ายฉันให้เจ็บปวดทรมานอย่างนี้” ประชาเงยหน้าโกรธชานนท์ “เพราะมัน ไอ้ชานนท์ ถ้าไม่มีมันเราคงได้แต่งงานกันไปแล้ว แก แกพรากสิ่งที่ฉันรักไป แกก็ต้องตายตามไปด้วย”
       ประชาแค้น
       
       วันต่อมาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ปรียาพาแววนิลมากินข้าว ปรียาตักกับข้าวให้แววนิล
       “กินผักเยอะๆ จะได้โตไวๆ”
       แววนิลขำ
       “ขำตายละ ฉันไม่ใช่เด็กๆ นะยะ เธอนั่นแหละ” แววนิลตักกับข้าวให้ปรียาบ้าง “กินเยอะๆ จะได้มีเนื้อมีหนังชวนให้ผู้ชายมอง”
       ปรียาจ๋อยๆ
       “เธอก็รู้ฉันไม่สนใจใครทั้งนั้น”
       แววนิลจับมือปรียา
       “ฉันอยากได้เธอเป็นพี่สะใภ้นะ แต่พี่ชายฉันน่ะใจแข็งอย่างกับหิน ถ้าเธอรอต่อไป เธอจะหมดโอกาสมองผู้ชายคนอื่นนะ”
       ปรียาดึงมือออก
       “ถ้าเธอห่วงเราจริง ก็อย่าพูดให้เราหมดกำลังใจอย่างนี้”
       แววนิลหงุดหงิดวางช้อน
       “ผู้ชายมีคนเดียวในโลกหรือไง” แววนิลมองไปทางโต๊ะโยธิน “ดูโน้น หัดมองรอบๆ ตัวดูบ้าง คนเขามีแต่คู่ มีความสุข” แววนิลชะงักกึกเมื่อเห็นโยธินหันหน้ามา เลื่อนตาไปมองผู้หญิงนั่งข้างๆ ไม่ใช่เขมิกา แววนิลโมโหแทนเขมิกา “ปรียา เธอหันไปดูโต๊ะข้างหลังเธอ นั่นใช่สามีของยัยเข็มหรือเปล่า ฉันเคยเห็นที่บ้านเราแค่ครั้งเดียว ฉันไม่แน่ใจ”
       ปรียารีบหันไปมอง เห็นโยธินคุยกระหนุงกระหนิงยิ้มแย้มกับผู้หญิงอื่น ปรียาแปลกใจ
       “คุณโยธิน ทำไมถึงมาอยู่แถวนี้”
       แววนิลเห็นโยธินโอบไหล่ผู้หญิงคนนั้น แววนิลโมโหแทนเขมิกา ลุกเดินไปที่โต๊ะโยธินทันที
       “นิล จะไปทำอะไร”
       
       ปรียาตกใจ

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 17
        แววนิลมาที่โต๊ะโยธินแล้วยืนมองหน้าเขา โยธินงง
       “คุณทำอย่างนี้ไม่ถูกนะ แอบมานั่งอี๋อ๋อกับผู้หญิงอื่น นอกใจเพื่อนฉันได้ยังไง หรือเป็นเทรนด์ใหม่ น่าทึ่งดีนะ”
       โยธินลุกยืน
       “เพื่อนคุณ” โยธินทำหน้างง
       “ใช่ เข็มไงเขาเป็นเพื่อนฉัน” แววนิลชี้หน้าผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างโยธิน “นี่เธอ รู้หรือเปล่าว่าผู้ชายคนนี้มีภรรยาแล้ว เพิ่งจะแต่งงานไปเมื่อไม่กี่วันนี้เอง”
       หนิงลุกยืน
       “เพ้อหรือเปล่าป้า คุณโยยังโสดทั้งแท่ง อย่ามาขี้ตู่”
       “ใครเป็นป้าเธอยัยหน้าเหี่ยว หน้ากากๆ อย่างเธอคงหาผู้ชายไม่ได้แล้วสินะ ถึงได้มากินของที่มีเจ้าของแล้ว โดนหลอกแล้วยังโง่อีก เอ๊ะหรือเต็มใจ”
       “แกสิโง่”
       หนิงจะตบแววนิล แววนิลจับมือหนิงดันไว้
       “อย่าหนิง”
       โยธินพยายามแยกหนิงออก ปรียาวิ่งเข้ามาห้ามแววนิล
       “พอแล้วนิล”
       แววนิลมองกระเป๋าบนโต๊ะของหนิง ยิ้มเหยียด
       “ของราคาถูกๆ มองปร๊าดเดียวก็มองออก ว่าคนละระดับกัน” หนิงจะเข้าหาแววนิล แต่โดนโยธินดึงไว้
       “ปล่อยฉัน”
       “ถ้าเธอไม่หยุด ต่อไปฉันจะไม่มาเจอเธออีก”
       โยธินบอกเสียงเข้ม หนิงหยุด ไม่พอใจสะบัดหน้าไป แววนิลชี้หน้าโยธิน
       “ฉันไม่ได้อยากจะยุ่งเรื่องของคุณหรอก แต่คนดีๆ อย่างเข็มไม่ควรถูกคนที่เขารักทำให้ช้ำใจ”
       ปรียามองโยธิน โยธินไม่รู้จะพูดยังไง
       
       ปรียานั่งที่โต๊ะของโยธิน
       “คุณแต่งงานแล้วทำไมทำแบบนี้ละคะ คุณเข็มรู้เข้าต้องเกิดเรื่องแน่”
       ปรียาบอก โยธินตัดสินใจสารภาพ
       “ความจริงผม ผมกับเข็มเราไม่ได้แต่งงานกัน”
       ปรียาตกใจ
       “ทำไมละคะ”
       “ผมเพิ่งรู้ว่าเข็มรักคนอื่นครับ ผมก็เลยคิดว่า ถอยออกมาดีกว่า”
       ปรียาพอเดาออกว่าเป็นใคร
       “แต่คุณเคยสอนฉันไม่ให้ยอมแพ้”
       “แล้วเราจะทนหลอกตัวเองได้นานแค่ไหนละครับ ผมไม่อยากสมเพชตัวเอง แล้วก็ไม่อยากดึงให้เขาตกนรกกับผม”
       “แล้วผู้หญิงคนนั้นแฟนใหม่คุณหรือคะ”
       “ไม่ใช่หรอกครับ ผมก็กินข้าวกับคนนั้นคนนี้ไปเรื่อยเปื่อยจะได้ไม่ต้องมีสมองไปนึกถึงเรื่องอื่น”
       ปรียายิ่งกังวลกลัวว่าเขมิกากับชานนท์จะสมหวัง
       
       แววนิลนั่งรออยู่ในรถ ปรียาเปิดประตูรถด้านคนขับเข้ามา
       “เขาว่าไงบ้าง คงแก้ตัวแบบผู้ชายมักง่ายทั่วไปละสิ”
       ปรียากลัวแววนิลไปบอกชานนท์เรื่องที่โยธินกับเขมิกายังไม่ได้แต่งงานกัน จึงโกหก
       “ก็คงอย่างงั้นแหละ กลับเถอะ”
       ปรียาขับรถออกไป
       
       อีกด้านหนึ่งที่ห้องรับแขกบ้านจุมพล จุมพลนั่งอยู่ เขมิกาส่งยากับน้ำดื่มให้ปู่ จุมพลรับไปกิน
       “ไอ้ปิ้งมันยังเฝ้าหน้าห้องพ่อเอ็งตามที่ข้าสั่งหรือเปล่า”
       “มันหรือจะกล้าขัดคำสั่งปู่”
       “แล้วไอ้คนกรุงเทพล่ะเขากลับบ้านกลับช่องไปหรือยัง”
       เขมิกายังไม่ทันตอบ ชานนท์เดินเข้ามาก่อน
       “ผมกำลังจะเดินทางวันพรุ่งนี้ครับ แต่จะมาลาเถ้าแก่ก่อน”
       ชานนท์ยกมือไหว้ จุมพลรับไหว้ลุกยืน
       “เดินทางปลอดภัยนะคุณ หวังว่าคงไม่ได้เจอกันอีก”
       ชานนท์สะอึกแต่ฝืนยิ้ม เขมิการีบลุกเดินไปหาชานนท์
       “ฉันจะเดินไปส่งที่รถ”
       
       ชานนท์รีบตามเขมิกาออกไป จุมพลมองแบบไม่ค่อยชอบใจ
        
       จบตอนที่ 17

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 19
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 18
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 17
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 41 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 40 คน
98 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
2 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2015