หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ทองเนื้อเก้า

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 12

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
6 พฤศจิกายน 2556 16:27 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 12
        ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 12 (ต่อ)
       
       เช้าวันพระ ที่ศาลาวัด ชาวบ้านตักข้าวใส่บาตรที่ตั้งเรียงราย ชาวบ้านอีกส่วนจัดสำรับของคาว-ของหวาน ยายแล, ปั้น กราบพระประธานบนศาลาเสร็จพอดีก็พบว่าเณรเดินตรงเข้ามาหา
        "เณร"
        "โยมแม่ไม่ได้มาด้วยเหรอครับโยมยาย"
        ปั้น, แล หันสบตากันแว่บนึง
        "ไม่ค่อยสบายน่ะเณร นอนอยู่บ้านน่ะแหละ" แลว่า
        "ไม่สบายเป็นอะไรครับ"
        "ก็แค่ปวดหัวเป็นไข้นิดหน่อยน่ะเณร ไม่มีอะไรหรอก"
        ปั้นหาทางเปลี่ยนเรื่อง
        "ได้ยินหลวงลุงท่านว่า ท่านเณรสอบนักธรรมตรีได้แล้วเหรอจ๊ะ"
        "ครับ...ต้นปีหน้าก็จะสอบชั้นโท"
        "สาธุ...สอบให้ได้ชั้นเอกตั้งแต่ยังเป็นเณรยังงี้เลยนะจ๊ะ"
       
        บนกุฏิหลวงตาปิ่น หลวงตาปิ่นถามสันต์
        "มันหายไปได้ยังไง"
        "ลำยงเล่าให้ฟังว่า กระโดดรถหนีตอนพากลับจากโรงพยาบาลครับ"
        "ถึงว่า...หมู่นี้เณรดูกระวนกระวาย"
        "ผมไม่แน่ใจว่า เราจะปิดความจริงไว้ได้นานแค่ไหนกัน"
        "กรรมเอ๋ยกรรม ปลงเสียบ้างเถอะพ่อสันต์ ยกธรรมะเข้าข่มบ้าง ความจริง ยังไงก็ต้องเป็นความจริงวันยันค่ำ แต่เด็กอย่างเณรน่ะ ถึงยังไงก็ตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้หรอก"
       
        บ้านยายแล ตาปอตักน้ำราดตัวเองซู่ซ่า ยายแลนั่งกอดเข่าเหมือนปลงตกกับชีวิต ใจลอย
       เณรเดินเข้ามาหยุดมอง
        "โยมยาย โยมยาย"
        ยายแลหันมาเห็น รีบลุกมารับหน้า
        "โยมแม่อยู่ไหมครับ"
        "ไม่อยู่หรอกจ๊ะเณร"
        "ไปไหนครับ ก็ไหนว่าไม่ค่อยสบาย"
        "ไปหาหมอแล้ว ค่อยสบายขึ้นแล้วจ๊ะ ก็เลย...ก็เลยไปบ่อนน่ะจ้ะ"
        "ยังเข้าบ่อนอยู่อีกเหรอครับ"
        "ใครห้ามก็ไม่ฟัง แต่มันก็เล่นนิด ๆ หน่อย ๆ น่ะเณร"
        ยายแลฝืนหัวเราะแล้วพูดต่อ
        "ไม่ค่อยมีเงินหรอก อีหน่อยมันคงเลิกได้ ได้ยินบ่น ๆ อยู่เหมือนกันว่ามันเบื่อแล้ว เหล้ามันก็เลิกแล้วนะเณร เลิกเหล้าได้ ทำไมบ่อนมันจะเลิกไม่ได้ล่ะ จริงไหมเณร"
        ยายแลกลั้วหัวเราะ
        "หนาวโว้ย หนาว ๆ ๆ" ปอปากคอสั่นฟันกระทบ
        เณรหันไปมองตาปอ ยายแลน้ำตาร่วงเผาะหลังเณร เสี้ยววินาทีแล้วรีบป้ายน้ำตาทิ้ง
        "อีแล กูหนาวจังเลยวะ"
        "จะไม่หนาวได้ยังไงละมึง เล่นน้ำมาครึ่งวันค่อนวันแล้ว ปอดบวมกินตาย"
       
        ยายแลหาผ้ามาเช็ดตัวเช็ดหัวให้ตาปอ เณรมองตากับยายแล้วค่อย ๆ หันไปมองมุมที่ลำยองเคยนอนคิดถึงและเป็นห่วงแม่

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 12
        กลุ่มเด็ก ๆ ที่คลานขึ้นโรงลิเก จนเห็นลำยองนอนแบะอยู่บนโรงลิเก เสื้อผ้า-เนื้อตัวสกปรกมอมแมม แผลทั้งแห้งตกสะเก็ดและประทุขึ้นสดใหม่เยิ้มทั้งตัว เด็ก ๆ เอาไม้ยาวๆแหย่จิ้มตัวลำยอง
       ลำยองลุกพรวดขึ้นมา เด็ก ๆ วงแตก หัวเราะกันสนุกสนาน ยั่วให้ลำยองไล่
        "อีบ้า หาผัว ตัวเน่า อีบ้า หาผัว ตัวเน่า"
        ลำยองเกรี้ยวกราดไล่คว้าจะจับตัวเด็ก ๆ แต่ก็จับไม่ได้ ลำยองล้มหัวทิ่มหัวตำ น่าสังเวช แต่เป็นที่ขบขันเป็นนักหนาสำหรับเด็ก ๆ
       
        ลำยง, ชุด ช่วยกันขายของให้ลูกค้า ลำดวนรีบวิ่งเข้ามา
        "พี่ลำยง พี่ลำยง มีคนเขาบอกว่าเจอพี่ลำยองแล้ว"
        "ที่ไหน" ลำยงถาม
        "แถวโรงลิเกเก่าโน่น"
        "พี่ชุด...ไปช่วยกันหน่อยเจอตัวพี่ลำยองมันแล้ว"
        "ใช่แน่เหรอ"
        "ใช่ไม่ใช่ก็ไปดูกันก่อนเถอะน่า"
        "ไปกันหมดแล้วใครจะเฝ้าร้านล่ะ"
       
        ลำยองยังวิ่งไล่เด็ก ๆ อย่างเกรี้ยวกราดเด็ก ๆ สนุกไม่รู้เบื่อ
        "ผ้าจะหลุดแล้วโว้ย...จะหลุดแล้ว"
        ลำยองกระพือผ้าถุงแล้วทรุดลงร้องไห้ฟุบหน้า
        "อีบ้า ไล่อีกสิวะ เฮ้ย"
        เด็ก ๆ เอาหินโยนยั่วใส่ลำยอง ลำยง, ชุดรีบมาถึงพอดี
        "เฮ้ย ทำอะไรกันพวกมึง รังแกเขาทำไมวะ" ชุดว่า
        "ก็อีนี่มันเป็นบ้า" เด็กๆบอก
        "เป็นบ้าแล้วรังแกได้รึไงวะ ถ้าเขาเกิดเป็นพ่อแม่พี่น้องพวกมึงล่ะ"
        เด็ก ๆ ถอยไปอยุ่มุมหนึ่ง ลำยงมองอย่างนึกลุ้น ขออย่าให้เป็นลำยองเลย ลำยองโล้ตัวไปมาแล้วค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ลำยงเห็นเต็มตาว่าเป็นลำยอง
        "เอาไงดีลำยง"
        "ให้ฉันลองเข้าไปคุยก่อน"
        "ระวังตัวด้วยนะ"
        ลำยงค่อย ๆ ขยับเข้าไป ใกล้ลำยองที่ค่อย ๆ นอนเอกเขนกตะแคงสิงหไสยาสน
        "พี่ลำยอง"
        ลำยองไม่รู้จักชื่อตัวเอง, ค่อย ๆ หลับตาพริ้มลง
        "พี่ลำยอง จำฉันได้ไหม ลำยงไงล่ะ พี่ลำยอง"
        ลำยองค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอีกที มองลำยง
        "ฉันลำยง น้องพี่ไง"
        ลำยองลุกพรวดขึ้นนั่ง ชี้หน้า เกรี้ยวกราด
        "ต่อหน้ากูทำไมมึงไม่คุกเข่าอีขี้ข้า กูเป็นนางฟ้านะมึง เดี๋ยวกูสาปให้เป็นคางคกซะเลยนี่"
        เด็ก ๆ ที่มุงดุไกล ๆ หัวเราะสนุก
        "พวกมึงหัวเราะอะไรกัน กูเป็นพระแม่ เป็นเสด็จแม่นะมึง พวกมึงบังอาจ"
        ลำยองวิ่งเข้าหากลุ่มเด็ก ๆ จนวงแตก เด็กๆ สนุกกันสุดเหวี่ยง ลำยองค่อย ๆ ทรุดลงนั่งร้องไห้คว้าตัวใครไม่ได้ซักคน
        "ไอ้พวกเทวดาผู้ชายมันขี้อิจฉาไม่อยากให้ผู้หญิงได้ดี...มันให้ข้าลงมาเกิด ลงมาลำบาก ต้องมีลูก...ลูกข้าเขามีบุญมากนะ เขาเกิดวันดีด้วย อีกหน่อยเขาจะได้เป็นพระอินทร์ ลูกจ๋า...ลูกอยู่ไหน เสด็จแม่ลำบากเหลือเกิน"
        ลำยองร้องไห้ฟูมฟาย เรื่องจริงเรื่องสมมุติปะปนจนเป็นเรื่องเดียว
       
        ลำยงเข้ามาหาชุด
        "เอาไงดีพี่ชุด"
        "ท่าทางแรงมันเยอะนะ เผลอ ๆ เราสองคนก็เอาไม่อยู่หรอก"
        "ไม่ลองก็ไม่รู้หรอก"
        "เกิดมันวิ่งหนีเตลิดไปเหมือนคราวก่อนอีก จะทำยังไง"
        "ผ้าจะหลุดแล้วโว้ย จะหลุดแล้ว"
       
        เด็ก ๆ หัวเราะชอบใจ ลำยง, ชุด หันไปมองลำยองลุกขึ้นรำป้อ ผ้าถุงจะหลุดมิหลุดแหล่

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 12
        ชุด, ลำยง เข้ามาหากลุ่มเด็ก ๆ
        "ไอ้หนู...อยากได้เงินใช้กันไหม"
        "ใครจะไม่อยากได้ น้าถามแปลก"
        "งั้นก็ช่วยน้าจับคนบ้านี่หน่อย น้าจะเอาเขาไปรักษาที่โรงพยาบาล น้าให้คนละห้าบาท" ชุดบอก
        เด็ก ๆ มองหน้ากัน เงินน่ะอยากได้ แต่...
        "โอ้ย ห้าบาท ไม่เอาหรอก เกิดติดหนองติดโรคอีบ้านี่ขึ้นมาไม่คุ้มกันหรอก"
        "เดี๋ยวจะซื้อยาฆ่าเชื้อโรคมาให้ล้างมือด้วยเอ้า" ลำยงบอก
        "ไม่เอาหรอก"
        "งั้นเอาไปคนละสิบบาท" ลำยงต่อรอง
        เด็ก ๆ ลังเลมองหน้ากัน แล้วถามกัน
        "เอาไหมวะ"
        "ไม่ต้องจับเดี๋ยวนี้หรอก น้าจะกลับไปเอาผ้าห่มมาห่อตัวแกก่อน ไม่งั้นจับไม่อยู่แน่" ลำยงบอก
        "สิบบาท จ่ายก่อนได้ไหมล่ะ"
        "อะไรวะ งานยังไม่ได้ทำเลยจะเอาเงินแล้ว"
        "จ่ายไปก่อนคนละห้าบาท งานเสร็จค่อยเอาที่เหลือ...พี่ชุดฉันจะกลับไปเอาผ้าห่มก่อน พี่เฝ้าพี่ลำยองไว้ก่อนนะ"
        ลำยงรีบผละออกไป ลำยองทรุดลงร้องไห้ฟูมฟาย
       
        ภายในบ้าน ลำยงคว้าผ้าห่มเก่ารวบออกมา ยายแลออกมาพอดี
        "จะเอาผ้าห่มไปไหนวะนังลำยง"
        "เจอตัวพี่ลำยองแล้วแม่ ผ้าห่มนี่จะเอาไปห่อตัวมัน จะได้เอาไปหาหมอ"
        "เจอมันที่ไหน"
        "โรงลิเกหลังตลาดโน่น"
        "ข้าไปด้วย"
        "ดีเหมือนกันจะได้ช่วยกันจับ"
        ลำยง ยายแล รีบออกมา แต่ต้องชะงักแทบก้าวขาไม่ออก เณรวันเฉลิมยืนอยู่หน้าบ้านได้ยินทุกอย่าง
        "เณร"
        "โยมแม่ทำไมไปอยู่หลังตลาดล่ะครับ"
        "มันไม่ค่อยสบายน่ะเณร สงสัยจะไปเมาอยู่นั้น"
        "ไม่สบายมากเหรอครับ ถึงต้องพาไปหาหมอ"
        "ก็...นิดหน่อยนะเณร"
        "เณรกลับวัดไปเถอะ เดี่ยวยายกับน้าจัดการเอง"
        ลำยงลุนหลังแลเดินลิ่วออกไปทันที เณรตามติด
        "แม่...อย่าให้เณรไปเลย"
        "แล้วจะให้กูทำยังไง"
        "ทำยังไงก็ได้"
        ยายแลหยุดเดิน, หันกลับมาหาเณร
        "เณร...ตามมาทำไมกัน กลับวัดไปเถอะ"
        "ผมจะไปดูโยมแม่"
        "เณรไปก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอกน่า ยิ่งห่มเหลืองยังงี้ด้วย เอาไว้เรียบร้อยแล้วจะพาไปเยี่ยมละกัน ไปตอนนี้เกะกะเปล่า ๆ"
        "ทำไมต้องว่าเกะกะด้วย โยมแม่เป็นอะไรมากใช่ไหม"
        ยายแลปวดใจกัดปากแน่น
        "เณร...เณรอยู่บนสวรรค์แล้ว อย่าไปเยี่ยมกรายดูนรกขุมนี้เลย"
        ลำยงพูดทั้งที่รู้ว่าไม่ควรพูด
        "ถ้าโยมแม่ผมอยู่ในนรก ผมก็ยินดีจะลงนรกไปช่วยดึงโยมแม่ขึ้นมา ถ้าช่วยไม่ได้ ผมจะลงนรกแทนโยมแม่เอง โยมน้าอย่าห้ามผมเลย"
        ลำยงอึ้ง น้ำตาร่วงแต่รีบป้ายมันทิ้ง แล้วออกเดินต่อทันที เณรวันเฉลิม, ยายแลรีบเดินตาม
       
        บริเวณโรงลิเกเก่า ชุดที่รออยู่ลุกพรวดขึ้นทันทีที่เห็นเณรตามมาด้วย ทุกคนเดินเข้ามา
        "เณรมาได้ยังไง"
        "ห้ามเท่าไรก็ไม่ฟัง เลยตามเลยเถอะพี่ชุด"
        "ไหนล่ะครับ โยมแม่อยู่ไหน"
        ชุด, ลำยงมองไปบนลิเก เณรมองตาม แต่ไม่เห็นใครเพราะลำยองนอนอยู่ เห็นแต่ฉากลิเกผุ ๆ พัง ๆ รุ่งริ่ง กระพือตามแรงลม
        "อย่าขึ้นไปเลยเณร" ชุดบอก
        คำพูดของชุดยิ่งเป็นเหมือนคำเชิญ เณรขยับปีนบันไดขึ้นไปบนโรงลิเก เห็นลำยองนอนเน่าแผลเต็มตัวจนแทบจำไม่ได้
        "โยมแม่"
        ลำยองค่อย ๆ ลุกขึ้นเกาแผลที่น่องตัวเอง
        "เฮ้ย...ไอ้พวกเหล่าเสนาอำมาตย์ เสด็จพี่ของกูอยู่ไหน"
        เณรน้ำตาแทบร่วง
        "โยมแม่"
        ชุดกับพวกเด็กวัดตามขึ้นมาบนโรงลิเก ลำยงส่งผ้าห่มให้ชุด ยายแลยืนลุ้นอยู่ข้างล่าง
        "น้าจะอ้อมไปทางข้างหลังนะ พอโยนผ้าคลุมตัวได้ก็ช่วยกันรุมจับให้อยู่"
        ชุดพยายามซ่อนผ้าห่มไว้ข้างหลังเดินอ้อมไปด้านหลัง ลำยองตาขวางมองทุกคนไม่ไว้ใจ
        "พวกมึงจะทำอะไรกู"
        "โยมแม่ ไปหาหมอเถอะนะครับ"
       
        "ใครเป็นแม่มึง"

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 12
        ชุดได้จังหวะ เหวี่ยงผ้าห่มคลุมตัวลำยองจากข้างหลัง ลำยองพยายามจะปัดผ้าห่มทิ้ง เด็ก ๆ กรูเข้าจับตัว ลำยองแรงมากเตะถีบสุดกำลัง ใครก็เอาไม่อยู่
        "จับไว้ จับแน่น ๆ สิโว้ย" ลำยงบอก
        เณรตกตะลึง
        "แอร๊ย"
        ลำยองดิ้นรนสุดฤทธิ์จนหลุดออกมาได้...กระโจนลงจากโรงลิเกทันที
        "อีลำยอง" ยายแลร้องเรียก
        "โยมแม่"
        "อย่าให้หนีไปได้นะโว้ย" ชุดบอก
        "จับไว้ จับไว้"
        ชุดกระโดตามลงมาแต่ข้อเท้าพลิก เณรออกวิ่งตามลำยองไปทันที
       
        ลำยองวิ่งเซซังมาสุดแรง ชาวบ้านสัญจรแถวนั้นวงแตกกระเจิง ลำยองวิ่งชนข้าวของกระจาย
        "ว๊าย...คนบ้า"
        เณรวิ่งตามมาห่าง ๆ
        "โยมแม่...โยมแม่จะไปไหน นี่วันเฉลิมนะครับ โยมแม่อย่าหนีเลย เราจะพาโยมแม่ไปหาหมอ ไปรักษาตัวครับโยมแม่"
        เณรตะโกนเรียกไปน้ำตาร่วงไป
        ลำยองวิ่งอยู่ข้างหน้าเลิ่กลั่กหันมาเป็นระยะอย่างหวาดกลัว กรีดร้องเป็นระยะ ๆ ชาวบ้านตามรายทางต่างวงแตก ลำยองสะดุดล้มลง
        "โยมแม่"
        ลำยองคลานพรวดพราด ผ้าถุงหลุด กองทิ้งไว้กับพื้น วิ่งต่อ เณรที่ตามมา รีบเก็บผ้าถุงแม่ วิ่งตามไม่ลดละ
        "โยมแม่ อย่าไป เดี๋ยวรถชนเอา...โยมแม่"
        ลำยง, ชุด, แลวิ่งตามมาห่าง ๆ ทิ้งระยะจากเณร
        ชาวบ้านบอก
        "คนบ้าโว้ย แก้ผ้าด้วย"
        ชาวบ้าน 2 บอก
        "เณรไล่จับผู้หญิง"
        ยายแล, ลำยง น้ำตาร่วง ชาวบ้านข้างถนนวงแตกหลีกทางหนีคนบ้า ลำยองสะดุดขาตัวเองล้มลง เณรวิ่งตามมาจนทัน คว้าขาลำยองเอาไว้ได้ แล้วรีบกอดรัดลำยองเอาไว้ไม่ให้หนีไปได้ พร้อมกับเอาผ้าถุงคลุมตัวลำยองไว้
        ลำยองยังพยายามดิ้น ร้องทั้งที่หมดแรง เณรกอดรัดแม่เอาไว้ทั้งน้ำตานอง ลำยง, ชุด, แล วิ่งตามมาจนทัน
        ชาวบ้าน 1บอก
        "อุบาทว์ชาติชั่ว เป็นพระเป็นเจ้าวิ่งไล่จับผู้หญิงแก้ผ้า"
        ชาวบ้าน 2 บอก
        "อัปรีย์จริง ๆ ศาสนาเสื่อมหมด ไอ้พวกไม่มีสมอง มารศาสนาแท้ ๆ"
        ลำยงอัดอั้นตันใจจนถึงที่สุด ระเบิดอารมณ์ออกมาต่อหน้าทุกคน
        "พวกมึงเป็นเหี้ยอะไร เขาเป็นแม่ลูกกัน แม่ไม่สบาย แล้วพวกมึงจะให้ลูกดูดายได้ยังไง พวกมึงอวดแต่ว่าเคร่งศาสนาแต่หัวใจพวกมึงทำด้วยอะไร"
       
        เณรยังกอดรัดแม่เอาไว้แน่นร้องไห้ ลำยองหมดเรี่ยวแรงแล้ว ท่ามกลางวงล้อมไทยมุง
       
       จบตอนที่ 12
       
       อ่านต่อตอนที่ 13 พรุ่งนี้ เวลา09.30น.

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 13
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 12
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 11
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 19 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 16 คน
85 %
ไม่เห็นด้วย 3 คน
15 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2015