หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ทองเนื้อเก้า

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 12

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
6 พฤศจิกายน 2556 16:27 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 12
        ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 12 (ต่อ)
       
       ที่กลางซอยเณรเดินมาแล้วเห็น แป้งกำลังส่งยา รับเงินกันอยู่ในมุมหลืบลับตาคน แป้งเห็นเณรที่ยืนดูอยู่จึงเดินเข้ามาหา
        "ไงวะไอ้วัน"
        "โยมน้ายังไม่เลิกทำงานแบบนี้อีกเหรอครับ"
        "มันเป็นธุรกิจโว้ย เลิกไม่ได้หรอก ขืนเลิกลูกค้าข้าลงแดงตายกันหมด" แป้งพูดพลางหัวเราะ
        "โยมน้าก็รู้ว่ามันไม่ดี"
        "พอห่มผ้าเหลืองแล้วต้องเทศน์โปรดสัตว์ยังงี้เหรอวะ"
        "เลิกทำบาปเถอะครับโยมน้า"
        "ไอ้ตัวบาปนี่มันเป็นยังไงวะ ไหนเอ็งบอกให้ข้ารู้หน่อย มันมีขนไหม มีเขารึเปล่า"
        แป้งหัวเราะอีก
        "โยมน้าทำไมไม่สงสารโยมยายบ้าง"
        แป้งชะงัก ค่อย ๆ หยุดหัวเราะ
        "แล้วเอ็งล่ะ ไม่สงสารแม่เอ็งบ้างรึไงวะ ถึงได้หนีไปบวชยังงี้ เองมันสบายแล้วนี่หว่า อยู่เฉย ๆ ก็มีข้าวกิน มีคนเอาเงินมาให้ใช้ แถมยังยกมือไหว้อีกต่างหาก"
        แป้งเดินส่ายอาด ๆ ออกมา
       
        เพิงก๋วยเตี๋ยวลำยง
        "ข้าว่าแล้ว...มันจะปิดไปได้นานแค่ไหนกัน แล้วเณรว่ายังไงบ้าง" ปั้นถาม
        "ก็นิ่งๆไปเลยนะสิ ข้าไม่แน่ใจว่าเณรคิดอะไรอยู่" แลว่า
        "เกิดเห็นแม่เห็นน้อง ๆ ลำบาก แล้วเกิดสึกออกมาล่ะ"
        "ขออย่าให้เป็นยังงั้นเล๊ย ยัยปั้น"
       
        ตอนเย็น เจ้าของร้านของชำรินเหล้าใส่กั๊กขายปลีกให้ลำยองรับเหล้ามามือสั่นจนต้องประคองด้วยสองมือ เจ้าของร้านมองคิ้วขมวดมอง
        "มองอะไร ไม่เคยเห็นคนรึไง"
        ลูกค้าอีกอีกคนเข้ามาในร้าน
        "ซื้ออะไรจ๊ะ"
        "เอาแฟ๊บมากล่อง สารส้มด้วย"
        เจ้าของร้านขยับไปหยิบของขายลูกค้า ลำยองซดเหล้าเข้าปากพรวดเดียวหมดกั๊ก แล้วมองตามเจ้าของร้านที่สาละวนขายของให้อีกคน ลำยองตัดสินใจโดยไม่ใคร่ครวญนาน เอื้อมไปหยิบเงินในตะกร้าคว้าเหล้าทั้งขวดแล้วโกยหนีทันที เจ้าของร้านหันมาเห็นพอดี
        "ว๊าย ขโมย ขโมย ช่วยจับที"
        ลำยองวิ่งกะโผลกกะเผลกหนีไป
       
        ยายแลฟังเจ้าของร้านอย่างอื้ออึ้ง
        "มึงเลี้ยงลูกมึงยังไงวะ อีแลสันดานเสียกันทั้งโคตร"
        ลำดวนเดือดบอก
        " อ้าว...พูดกันดี ๆ ก็ได้โว้ย ทำไมต้องมาด่าเหมาโคตรกันยังงี้ด้วย"
        "ก็มันไม่จริงรึไงวะ อีลำดวน คนเขาก็รู้กันไปทั้งซอยว่าโคตรเง่าสักหลาดพวกมึงน่ะ เน่าเฟะกันขนาดไหน"
       
        "ปากหมายังงี้มาตบกันให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลยดีกว่ามั้ง

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 12
        ชุดพยายามเข้ายื้อห้ามลำดวน
        "มึงพาลยังงี้ มึงจะไม่ยอมจ่ายเงินคืนกูใช่ไหม"
        "อยากได้ก็ไปเก็บเอาที่พี่ลำยองมันสิโว้ย"
        "อีลำดวน มึง" เจ้าของร้านเงื้อง่า
        "อีลำดวน...มึงหุบปาก ลำยง มึงเอาเงินให้เขาไป"
        ลำยงมองแม่อย่างเข้าใจ เห็นใจหยิบเงินส่งให้เจ้าของร้าน
        "เท่านี้แหละ...บอกอีลำยองมันด้วยนะ หนหน้าถ้ามีอีก กูเอาตำรวจมาลากคอมันเข้าตะรางแน่"
        เจ้าของร้านสะบัดออกไป ยายแลทรุดลงนั่งเหมือนหมดเรี่ยวแรง
        ลำยงบอก
        "ไม่รู้ชาติที่แล้วเป็นหนี้มันรึไง ชาตินี้ถึงต้องตามเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวยังงี้"
        ยายแลทั้งเหนื่อยทั้งปลง
        "ก็อย่างที่เขาว่านะแหละ กูมันผิดเอง กุเลี้ยงลูกไม่ดี มึงถึงได้เป็นยังงี้"
       
        ฉากลิเกเก่าขาดวิ่น ห้อยพะเยิบพะยาบ บนโรงลิเก ขวดเหล้ากลิ้งอยู่ข้างตัว ลำยองเมาเต็มที่ เกาแผลน้ำเหลืองพุพองประทุอักเสบที่โคนขาหนีบแล้ว แล้วเคลื่อนมือมาเกาที่ซอกคอ ผื่นแดงเหมือนมีตุ่มน้ำใส ๆ ผุดขึ้นมา ยิ่งได้รับแอลกอฮอล์ยิ่งปรากฏชัดเจน
        เสียงแตรวงขบวนแห่นาคดังแว่วมาแต่ไกล ลำยองขยับลุกขึ้น แล้วร่ายรำอย่างคึกคักมองหาที่มาของเสียง
        ขบวนชาวบ้านร่ายรำกันสุดเหวี่ยงตามความคึกคักของแตรวงในจังหวะเร้าใจ ลำยองพุ่งเข้ามาปะปนกับฝูงคน ท่าทางสนุกสุดเหวี่ยงเพราะความเมา รำเหยิบ ๆ กับคนโน้นทีคนนี้ที พลางสลับเกาแผลที่คอ
        ชาวบ้านหญิงเริ่มมองและขยับหนีห่างเพราะเห็นแผลเฟะที่คอ แล้วสะกิดกันให้ดู ลำยองรำเซเข้าไปปะทะชนชายหนุ่ม ชายหนุ่มกรุ้มกริ้มเพราะคิดว่าได้กำไรที่หญิงมาเบียดสี รำป้อ จนลำยองคว้ากอดคอ ชายหนุ่มจึงได้เห็นแผลลำยอง แล้วชิ่งหนีออกทันที
        ทุกคนทิ้งระยะห่างไม่ย่อมเข้าใกล้ลำยอง ความสุข ความรื่นเริงอันตรธานไปทันทีกลายเป็นความหลอน
        ลำยองแทบจะรำเดี่ยวอยู่หน้าแตรวง เมามันจนเซล้มคลุกฝุ่น แต่ลำยองยังหัวเราะอย่างสนุก
       
        ชุดกับลำยงช่วยกันลากลำยองที่เมาแอ๋เข้ามา
        "ไปเจอมันที่ไหนล่ะ" แลถาม
        "ท้ายซอยข้างวัดโน่น พี่ชุดอย่าลืมล้างมือล้างไม้ด้วยล่ะ สบู่ก็เอาไม่อยู่หรอก ต้องแฟ๊บซะละมั
       "
        ลำยง, ชุด แยกไปล้างมือหลังร้าน ลำยองยังมันไม่เลิก รำเหยิบ ๆ เซเข้าไปใกล้ลูกค้าที่กินก๋วยเตี๋ยวอยู่ ลูกค้าเห็นลำยองแล้วได้แต่มองหน้ากัน หยุดเคี้ยว กินไม่ลง ก๋วยเตี๋ยวยังเหลือ
        "เก็บตังค์ด้วยป้า"
        ลำยองปักหลักไม่ยอมไปไหนจนลูกค้าต้องลุกหนี ออกไปยืนรอ
        "หล่อนะเนี่ย...มีเมียรึยัง"
       
        วันใหม่ ที่กุฏิหลวงตาปิ่น สันต์บอก
        "อาเทวีเขาจะช่วยพาน้องอ้อยไปฝากเข้าโรงเรียนแน่ะครับเณร"
        "จะเรียนได้ยังไงครับ ก็น้องอ้อย...ไม่เหมือนเด็กคนอื่น"
        "เดี๋ยวนี้เขามีโรงเรียนสำหรับเด็กพิเศษอย่างน้องอ้อยแล้วค่ะเณร"
        "เหรอครับ...ถ้ายังงั้นก็ดีสิครับ"
        "แล้วมันจะเรียนได้ยังไงโยม แค่บอกให้มันนั่งนิ่ง ๆ เฉย ๆ มันยังทำไม่ได้เลย"
        "เด็กพิเศษแบบนี้ต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษค่ะหลวงลุง อย่างน้อยก็ต้องช่วยให้เขาดูแลช่วยเหลือตัวเองได้ไม่เป็นภาระของคนอื่น"
        "เณรสบายใจเถอะครับเรื่องน้อง ๆ ไม่ต้องห่วง"
       
        เพิงก๋วยเตี๋ยวลำยง ยายแลถาม
        "แล้วมันจะไปเรียนกะเขาได้เรอะเณร มันจะไม่ทำขายขี้หน้าเขาเหรอ"
        "ก็ยังดีกว่าปล่อยให้อยู่บ้านเฉย ๆ นี่ครับโยมยาย"
        "เอาเหอะน่าแม่...ไหน ๆ อาจารย์เทวีเขาก็รับปากจะช่วยแล้วนี่" ลำยงบอก
        "แม่คนนี้เขาน้ำใจประเสริฐนะ ไม่ใช่ญาติโกโหติกากันซะหน่อย...แต่ช่วยเหลือทุกเรื่อง"
        "เขาคงเกิดมาเพื่อเป็นครูบาอาจารย์จริง ๆ น่ะแหละแม่ จิตใจเขาถึงมีแต่การให้ยังงี้"
        ลำดวนตะโกนเรียนลูกค้าที่เดินผ่านไปมา
        "ไม่แวะกินก๋วยเตี๋ยวกันก่อนเหรอจ๊ะพี่ ก๋วยเตี๋ยวหมู ก๋วยเตี๋ยวเนื้อมีจ้า"
        คนผ่านไปมาไม่สนใจ
        "คนมันไปไหนกันหมด ตั้งแต่เช้าเพิ่งขายได้สองสามชาม"
        ชุดออกไปช่วยลำดวนเรียกลูกค้า
        "โยมแม่ เป็นยังไงบ้างครับ"
        ยายแลสบตาลำยงแว่บนึ
       แล้วบอก
        "ก็อยู่บ้านน่ะแหละเณร"
        "ไม่ได้เข้าบ่อนแล้วใช่ไหมครับ"
        "อื่อ..ไม่ได้ไปแล้วละ คงเข็ดคงได้คิดขึ้นมาบ้างแล้ว"
        "ผมจะแวะไปเยี่ยมโยมแม่หน่อย"
        ลำยงลนขึ้นมาทันที
        "อย่าไปเลยเณร"
        "ผมจะแวะเอากับข้าวเหลือฉันกับขนมไปฝากน้อง ๆ ด้วยครับ"
        "เอาฝากไว้นี่แหละเณร ไม่ต้องไปหรอก"
        "ทำไมล่ะครับ"
       
        "เสียเวลาเปล่า ๆ เดี๋ยวเณรก็ไปเรียนหนังสือไม่ทันหรอก หมู่นี่แม่เณรเขาชอบนอนกลางวันด้วย ไปก็ไม่ได้คุยกันหรอก"

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 12
        ภายในบ้านยายแล ประตูด้านนอกถูกคล้องสายยูไว้ด้วยตะปูงอเหมือนถูกถีบจากข้างใน ประตูพะเยิบพะยาบ ลำยองโทรม ผมเผ้าเป็นกระเซิง แผลสะเก็ดสลับแผลน้ำเหลืองประทุใหม่กระจายมากขึ้นลามไปถึงแขน กำลังถีบประตูห้องอย่างหัวเสีย คลั่ง
        "พวกมึงมาขังกูไว้ทำไม ปล่อยกู"
        เหน่ง, จิตรา กระจุกรวมกันอยู่มุมหนึ่ง
       ด้วยความตื่นกลัว อ้อยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น เล่นอยู่คนเดียว ตาปอนอนก้งโค้งเอาหมอนอุดหูสุดทน
        "มึงหุบปากซะที กูหนวกหู...อีบ้า"
        "มึงสิบ้า มึงไม่รู้รึไงว่ากูเป็นใคร กูเป็นนางฟ้าโว้ย"
        "มึงเป็นนางฟ้า งั้นกูก็เป็นเทวดาสิวะ" ปอพูดพลางหัวเราะ
        "กูจะกลับวิมานของกูแล้ว กูเบื่อ"
        "มึงเป็นนางฟ้า แล้วทำไมมึงไม่เหาะขึ้นไปวะ มึงตอแหล มึงไม่ใช่นางฟ้าหรอก"
        "กูเป็นนางฟ้า กูบอกว่ากูเป็นนางฟ้า"
        ลำยองคลั่งเพราะขัดใจ ถีบประตูอย่างแรงจนประตูพังเปิดแหกอ้าออก
        ลำยองวิ่งออกไปทันที
        "ไอ้พวกฉิบหาย ขังกู พวกมึงต้องตกนรก"
        ตาปอเดินออกมาดูอย่างทึ่ง
        "มันเหาะไปแล้ว มันเป็นนางฟ้าจริง ๆ ด้วยวะ" ปอหัวเราะ
       
        ลำยงถามชุด
        "ใครมันมาเปิดขายแข่งกะเรารึเปล่าพี่ชุด ไปเดิน ๆ ดูหน่อยซิ"
        "ไม่มีหรอก พี่ไปดูมาแล้ว"
        "ของเหลอบานเบอะยังงี้ทุกวัน จะล่มจมเอานะโว้ยนังลำยง" แลบอก
        ลำยงชักเครียด
        ชาวบ้านผ่านมา ลำดวนถาม
        "พี่...วันนี้ไม่แวะกินเตี๋ยวเหรอจ๊ะ"
       "ใครจะไปกินลงวะ ก๋วยเตี๋ยวร้านเอ็งน่ะ"
        ลำยง, แล หูผึ่ง ลุกออกมา
        "ทำไม"
        "คนเขาพูดกันไปทั้งซอยแล้วว่า อีลำยองมันเป็นผีมะม่วง ขืนมากินก๋วยเตี๋ยวร้านเอ็งก็ติดโรคมันตายห่าน่ะสิ แจกฟรียังไม่มีใครกล้ากินเลย"
        ชาวบ้านเดินจากไป
        ลำยงเข่าอ่อน, ชุดเซ็ง
        "หมดกัน ไม่ต้องทำมาหากินกันแล้ว" ลำดวนบอก
        "อีลำยองนะอีลำยอง มึงเกิดมาล้างผลาญคนอื่นเขาแท้ ๆ" แลบอก
       
        ลำยองเดินโซเซมาเห็นขวดเหล้าที่ถูกโยนทิ้งอยู่พงหญ้าข้างทางก็พุ่งเข้าไปเก็บขวดเหล้าขึ้นมา เผื่อจะมีเหล้าเหลือติดก้นขวด เมื่อยกขวดขึ้นเทใส่ปาก ไม่มีเหล้าสักหยด เลยโยนขวดทิ้ง แล้วตัวงอจนต้องไปนอนกองกับพื้นเพราะความปวด...ครวญคราง
        ผู้คนที่ผ่านไปมา ได้แต่มองอย่างน่ารังเกียจ บางคนหยุดดูอย่างไม่กล้าเข้าใกล้
        "คนไม่สบายรึเปล่าวะ"
        "คนบ้ามากกว่า อย่าไปใกล้นะโว้ย แผลเน่าทั้งตัวเลยไม่เห็นรึไง"
        ชาวบ้านพากันถอยออกไป ผู้คนเดินผ่านไปมาโยนเศษเหรียญลงไปใส่มือลำยอง สถานะที่ได้รับล่าสุด... ขอทาน
       
        เจ้าของร้านขายของชำยืนท้าวสะเอวเอาเรื่อง
        "มึงรู้ไหมว่ากูเป็นใคร กูเป็นนางฟ้านะโว้ย เดี๋ยวกูสาปให้มึงกลายเป็นหมาเลย เอาเหล้ามาขายกูเดี๋ยวนี้"
        "มึงไปไกล ๆ ร้านกูเลย อีตัวเชื้อโรค สกปรกเหม็นเน่าไปหมดอีบ้า ไป้"
        ลำยองกรีดร้อง ชาวบ้านเอาน้ำมาสาดไล่ลำยอง
        "ไป้...ยังไม่ไปอีก เดี๋ยวกูตีให้ตายเลย"
        ชาวบ้านหยิบไม้มาไล่
        "เอาเหล้ามาขายกู...กูมีเงินนะมึง ทองกูก็มีเป็นหีบ ๆ"
        ลำยองอวดเศษเงินในมือ แต่ชาวบ้านทั้งสาดน้ำไล่ เอาไม้ไล่ตีจนลำยองต้องวิ่งหนีออกไป
       
        เวลาเย็น เณรเดินกลับมาจากเรียนหนังสือ สะพายย่ามเดินเลี้ยวเข้าวัดไป ลำยองนอนตัวงอคลุกดินอยู่ในพุ่มไม้ร้องครางฮือ ๆ

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 12
        บ้านแล เวลาเย็น ยายแลถามชุด
        "เอ็งไปเจอมันที่ไหน"
        "ข้างวัดโน่นแน่ะแม่"
        "ข้างวัด...โชคดีนะมึงที่เณรไม่เจอเข้า"
        "ฉันก็เสียวอยู่เหมือนกัน ต้องรีบลากตัวมันกลับมานี่แหละ เห็นยังงี้นะ..แรงมันเยอะยังกะม้า"
        ลำดวน, ลำยง ต้องช่วยกันมัดลำยองเอาไว้ ลำยองเอาแต่ดิ้นทุรนทุราย แหกปาก
        "ปล่อยกู ปล่อยกู"
        "แผลเต็มตัวไปหมด เอามันไปโรงพยาบาลดีกว่ามั้งแม่" ลำยงบอก
        "จะเอาไปยังไง สารรูปยังงี้ หมอเขาได้ไล่ตะเพิ่ดออกมาน่ะสิ" แลว่า
        ลำยองดิ้นเตะถีบ
        "ปล่อยกู"
        ยายแลยัดผ้าก้อนใหญ่ใกล้ตัว อุดปากลำยองจนเงียบเสียงลงได้ ลำยองดิ้นรนตาเหลือก
        หลังบ้านแลในเวลาต่อมา ลำยงล็อกตัวลำยองไว้ ลำดวนใช้กรรไกรกร้อนผมที่ยาวรุงรังเป็นสังกะตังทิ้ง ยายแลยกน้ำทั้งถังราดใส่ลำยอง
       
        วันใหม่ เวลากลางวัน ที่เพิงก๋วยเตี๋ยว ลำยง, ชุดช่วยกันเก็บรวบรวมข้าวของอุปกรณ์ขายก๋วยเตี๋ยว
        "เลิกขายเรอะ" ปั้นถาม
        "ก็ไม่รู้จะทู่ซี้ขายต่อไปทำไมว่ะ กำรี้กำไรมันก็น้อยอยู่แล้ว มาเจอฤทธิ์อีลำยองมันเข้าอีก มีแต่เจ๊งกับเจ๊ง ไม่มีใครกล้ามากินแล้ว แจกฟรียังไม่มีใครเอาเลย ยัยปั้นเอ๊ย" แลว่า
        "แล้วนี่จะไปทำอะไรกินกัน กลับไปขายขนมอย่างเดิมเรอะ"
        "ของกินคงขายไม่ได้หรอก เขารังเกียจนังลำยองมัน"
        "เสียดายนะ...ลำยงมันเป็นคนมีฝีมือ ผัวมันก็ขยันตัวเป็นเกลียว"
        "ทำยังไงได้วะ...ถึงคราวซวย"
        "เอายังงี้ไหมยัยแล.. ให้ลำยงกับผัวมันไปขายกับของสดที่บ้านข้า"
        แลนิ่งอึ้งเหมือนได้ยินผิดไป
        "ตั้งแต่ตาสินตายไปนี่ ข้าก็ขายของแห้ง มะล็อกป๊อกแป๊กพอแก้เบื่อไปวันๆ มีแต่ลูกค้ามาถามซื้อกับข้าวของสด แต่คนเดียวก็ทำไม่ไหว ข้ายกมันให้เลย เห็นว่ามันขยันดีทั้งผัวมีย นังอ้อย ไอ้เหน่ง นังจิตราก็เอาไปเลี้ยงที่บ้านข้าก็ได้ ค่าเช่า ข้าไม่คิดหรอก"
        "ยัยปั้น"
        "ข้าเคยบอกเณรเอาไว้ ให้เอาน้องๆมาอยู่บ้านข้าได้ ถึงวันนี้ข้าก็ไม่คิดจะเปลี่ยนใจหรอกยัยแล"
        แลน้ำตาร่วงแล้วปล่อยโฮออกมา ชุด,ลำยงหันมามอง ลำยงเข้ามาหาแม่
        "แม่...เป็นอะไร"
        "ข้าทำไม่ดีกะเอ็งมาสารพัด ทำไมเอ็งถึงยังมีน้ำใจกะข้าขนาดนี้ยัยปั้น"
        ปั้นเอื้อมมือมาแตะแขนแลปลอบใจ
        "คนเรามันก็เท่านี้แหละยัยแลเอ๊ย ไม่ใช่ว่าจะอยู่ค้ำฟ้ากันไปตลอดเมื่อไร อีกไม่นานก็ตายจากกันแล้ว ทำดีต่อกันไว้ไม่ดีกว่าเรอะ"
        แลร้องไห้โฮตื้นตันใจ
       
        สันต์บอกแม่ว่า
        "ดีแล้วละครับแม่... คนดีคนขยันอย่างลำยงกับผัว ก็น่าจะได้รับสิ่งดีๆตอนแทนบ้าง อีกอย่าง ถ้าเณรได้เห็นว่าน้องๆอยู่กันสุขสบายขึ้น เณรจะได้สบายใจ ตั้งหน้าตั้งตาเรียนหนังสือได้เต็มที่"
       
        "สบายใจเรื่องน้อง แต่ไม่รู้เรื่องแม่จะยิ่งทำให้กลุ้มขนาดไหน"

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 13
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 12
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 11
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 19 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 16 คน
85 %
ไม่เห็นด้วย 3 คน
15 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2015