หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สุภาพบุรุษลูกผู้ชาย

สุภาพบุรุษลูกผู้ชาย ตอนที่ 10

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 8 ตุลาคม 2556 16:57 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
สุภาพบุรุษลูกผู้ชาย ตอนที่ 10
       สุภาพบุรุษลูกผู้ชาย ตอนที่ 10
       
       ส่วนเหตุการณ์ที่บ้านกลางทุ่ง คำรณใช้มือซ้ายโอบอ้อมตัวก้อยไปจับคอร์ดกีตาร์ โดยให้ก้อยเป็นผู้กรีดนิ้วไปตามสายกีตาร์ที่วางอยู่บนตักเธอ มือขวาของคำรณคอยประคองและให้จังหวะมือของก้อยไปด้วย พร้อมกับอ้าปากร้องเพลงคลอตามเสียงกีตาร์นั้น
       
       “รักน้องมานาน โอ้แม่ตาหวานฉ่ำชื่น
       กลางวัน กลางคืน มีแต่เฝ้าโสกา
       จำจาก กานดา ยากนักยากหนาจะได้เจอ
       เฝ้าคิดถึงเธอ ใจพร่ำเพ้อ และอาวรณ์
       โอ้แม่งามงอน ทำให้ร้าวรอน เศร้าหมอง
       ตัวพี่ รักน้อง พี่หมายปอง เธอผู้เดียว
       ไม่แลเหลียวบ้างเลย
       พี่นี้เฝ้าคอยเจ้า แม้เงาพี่ก็ปอง
       วันคืนใด ไม่เห็นหน้าน้อง
       พี่ก็จ้องดาวเดือนแทน นั่นละหนา นวลนา
       สาวงามตาเจ้าเอย สาวตางามเจ้าเอย”
       บทเพลงจบลงอย่างงดงาม คำรณหัวเราะร่าเริง ด้วยความพึงพอใจ
       “แจ๋วเลย สุดยอดจริงๆ พรสวรรค์ด้านดนตรีของน้องสุดยอดมาก อีนางเอ๊ย...เสียอย่างเดียว...”
       ก้อยต่อให้ “เสียที่ตาบอด”
       คำรณท้วง “ใครว่า...นั่นละจุดขายเลยหละจะบอกให้”
       “งั้นเสียอะไรล่ะ...”
       “เสียดายที่พี่ต้องรีบไป เสียดายที่เราเจอกันช้าไป เสียดายที่...แหม พี่อยากจะพาน้องไปด้วยกันซะตอนนี้เลยจริงๆ นะเนี่ย...รับรองว่า ดัง ดัง ดัง”
       “ลูกพี่ครับ” เสือชี้ให้ดูนาฬิกา
       “เออ...เอางี้นะ น้องก้อยจ๋า น้องก้อยเอากีตาร์นี้ไว้ พี่คำรณยกให้เลย ขอให้น้องก้อยฝึกให้ดี ฝึกให้คล่อง แล้วอย่าเพิ่งตกปากรับคำเซ็นสัญญากับใคร ก่อนพี่คำรณเป็นอันขาด...แล้วพี่จะกลับมา พี่คำรณจะพาน้องเข้าสู่วงการเองจ้ะ...รับรองว่า ดัง ดัง ดัง”
       คำรณเดินออกจากเฟรมไปพร้อมกับเสือ
       ก้อยนั่งนิ่ง ครุ่นคิด แต่ก็มีแววแห่งความสุขฉายพอได้เห็นอยู่เล็กน้อย
       
       รถบารมีแล่นมาตามถนนในเหมือง รายทางเห็นบรรยากาศที่สวยงามของเหมือง M.S. ภายในรถ...บารมีขับรถไปพร้อมกับอ้าปากร้องเพลง ตามเสียงเพลงในวิทยุ แก้มนั่งมองทิวทัศน์ผ่านกระจกรถเพลินๆ
       ตองนั่งเบียดแก้ม และแอบจับมือกันไว้แน่น
       
       ไม่นานนักรถบารมีแล่นเข้าไปจอดหน้าสำนักงาน บารมีก้าวลงจากรถก่อนใคร เขาเดินตรงเข้าไปในสำนักงาน ที่ดูเงียบเหงา ไร้ผู้คน ส่วนตองและแก้ม ลงมาแล้วเดินถ่ายรูปเล่นอยู่แถวๆ หน้าอาคารนั้น พนักงานแม่บ้านคนหนึ่งเดินมาต้อนรับบารมี
       “ทำไมเงียบเชียบอย่างนี้ ใครๆ ไปไหนกันหมด”
       “ปกติก็ไม่ค่อยมีใครอย่างนี้แหละค่ะ” แม่บ้านบอก
       “เฮียทนงศักดิ์ล่ะ”
       “ไปเที่ยวเขื่อนกับคุณต้น กับคุณสุชาติค่ะ เห็นว่าจะนอนที่เขื่อนซักวันสองวัน”
       “อือม...งานที่เหมืองมันหนักอย่างนี้เองเนอะ...”
       บารมีแขวะ แล้วเดินหัวเราะหายเข้าไปในอาคาร
       
       ตองและแก้มยืนสูดอากาศเต็มปอด
       “เชื่อมั้ย นานๆมาที ตองเกือบจะจำทางไม่ได้อยู่แล้ว” กองว่า
       “พ่อตองคุมเหมืองนี้ทั้งหมดเลยเหรอ” แก้มถาม
       “ไม่ทั้งหมดหรอก...มีขวัญใจแก้มด้วย...อากู๋เหลียงไง”
       “เหรอ...”
       “เราไปเที่ยวให้ทั่วเหมืองกันเลยดีกว่า...เดี๋ยวตองไปหาคนนำทางก่อนนะ”
       “อย่าเลย...ไปกันเองเหอะ”
       “ไปยังไง” ตองงง
       “โน่น...”
       แก้มชี้ไปที่มุมหนึ่งของอาคาร เห็นมอเตอร์ไซค์เล็กๆ สองคันจอดอยู่
       
       ต่อมา มอเตอร์ไซค์สองคันโลดแล่นไปบนถนนในเหมือง ฝุ่นคละคลุ้ง กระจายไปทั่วมอเตอร์ไซค์คันที่แก้มขี่ วิ่งนำหน้า โดยมีตองขี่อีกคันตามมาข้างหลัง แก้มมีความสุขที่สุด ตองมีความสุขไม่แพ้กันมอเตอร์ไซค์คันของตอง หลงหายไปจากเส้นทาง
       
       รถมอเตอร์ไซค์ของแก้ม วิ่งขึ้นเนินเขาที่ลาดชัน แก้มบิดคันเร่งเต็มที่ มอเตอร์ไซค์ทะยานขึ้นไปเต็มกำลังของมัน มอเตอร์ไซค์วิ่งตัดหน้ารถบรรทุกคันใหญ่ที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูง รถบรรทุกเบรคเสียงดังลั่นมอเตอร์ไซค์เสียหลัก ล้มลง แก้มล้มลุกคลุกคลานไปกับพื้น
       ชาติชายกระโดดลงมาจากรถบรรทุกด้วยอารมณ์หงุดหงิด
       “ที่นี่ไม่ใช่สวนสนุกนะไอ้หนู ไม่อนุญาตให้เข้ามาขี่รถเล่น...ไป ออกไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้เลย”
       แก้มค่อยๆ ลุกขึ้นยืน
       “โธ่ แค่นี้ก็ต้องดุต้องไล่กันด้วย”
       ชาติชายเห็นเป็นแก้ม ก็ถึงกับชะงัก
       “เฮ้ย มาถึงนี่ได้ยังไงเนี่ย...แล้วมาทำไม”
       “ยิ้มหน่อยสิคับอา...แหม อุตส่าห์มาหาด้วยความคิดถึง”
       “ไม่ต้องมาทำทะลึ่ง...ยายตองมาด้วยรึเปล่า”
       “มาสิฮะ มาด้วยกัน ไม่งั้นแก้มจะมาได้ยังไง”
       “ยายตองอยู่ไหน”
       “เมื่อกี้ขี่มอเตอร์ไซค์มาด้วยกัน แต่ตอนนี้อยู่ไหนแล้วไม่รู้”
       ชาติชายหยิบวิทยุสื่อสารพูด
       “ไอ้ผ่อง...ขับรถวนหามอเตอร์ไซค์ยายตองหน่อย...เดี๋ยวหลงออกไปนอกเขตเหมืองจะยุ่ง”
       “อานี่ ยิ่งดูยิ่งเท่ห์แฮะ เท่ห์โคตรๆ เลย” แก้มปลื้มโครตๆ
       ชาติชายหันมาพูดกับแก้ม ด้วยน้ำเสียงดุ จริงจัง
       “เธอต้องการอะไรกันแน่”
       แก้มร้อง “ห๊ะ”
       “ก็ที่เธอมาตีสนิทกับยายตอง ไปนอนที่บ้านยายตอง แล้วพากันมาถึงที่เหมืองนี่ เธอทำอย่างนี้ เพราะต้องการอะไร”
       ถูกชาติชายคาดคั้น แก้มเริ่มมีสีหน้าตึงๆ ดวงตาแข็งกร้าวขึ้นทีละนิด
       “ไม่ได้ต้องการอะไร”
       “แล้วทำไมต้องปิดบังเรื่องส่วนตัวด้วย...เรื่องราวของเรากับพ่อกับแม่ เป็นยังไง ยายตองรู้บ้างมั้ย ประวัติความเป็นมาของครอบครัวเราน่ะ เคยเล่าให้ฟังบ้างรึเปล่า”
       แก้มนิ่ง เครียดหนัก
       “เพราะถ้ายังปกปิดเรื่องส่วนตัวเป็นความลับอย่างนี้ ฉันถือว่าเราเป็นคนที่ไม่น่าไว้ใจ” ชาติชายบอกเสียงเข้ม
       มีรถบรรทุกคันใหม่แล่นเข้ามาในบริเวณนั้น ผ่องเป็นผู้ขับ และตอง นั่งมากับรถคันนั้นด้วย ตองตะโกนเรียกเพื่อนทันที
       “แก้ม...ตองหลงทางละ รถมันก็ดับไปเฉยๆ เลย”
       แก้มบอกกับชาติชาย “อาต้องการคำตอบใช่มั้ยฮะ”
       ตองเพิ่งสังเกตเห็นบรรยากาศและอารมณ์ของคนทั้งคู่
       “อากู๋ทำอะไรเพื่อนตองอีก”
       “ได้ แก้มจะตอบอา ทั้งหมดที่อาอยากรู้”
       “อย่าแก้ม ไม่ต้องพูดอะไรเลย”
       แก้มพรั่งพรูความในใจทั้งหมดออกมาโดยที่ไม่อาจมีใครห้ามได้
       “แก้มเป็นเด็กบ้านแตก พ่อกับแม่เลิกกัน พ่อมีเมียใหม่ ไม่ดูแลไม่แยแสแก้ม...แม่ก็หันไปคบพวกนักการเมือง ทำอะไรกันบ้างก็ไม่รู้ แต่ทำแล้วได้เงินทีละเยอะๆ...แก้มต้องอยู่คนเดียวตามลำพัง โดยที่ไม่มีใครสนใจใยดี... แก้มต้องแกล้งทำเป็นผู้ชาย เพื่อจะอยู่ด้วยตัวเองตามลำพังได้อย่างปลอดภัย...วันนั้น แก้มแค่อยากไปดูหน้าแม่ ว่าเป็นยังไงบ้าง มีความสุขดีมั้ยก็เท่านั้น...”
       น้ำตาแก้มเริ่มไหลพรั่งพรูออกมา ชาติชายถึงกับอึ้งไป
       “บางวันแก้มก็แอบไปนั่งซุ่มดูหน้าพ่อ แก้มเห็นพ่ออยู่กับเมียเด็กๆ อายุมากกว่าแก้มไม่เท่าไหร่...อาคิดว่าแก้มควรจะทำยังไง แก้มควรจะมีชีวิตยังไง...แก้มเคยคิดว่าแก้มโชคดีที่มีตองเป็นเพื่อน เป็นเพื่อนแท้ที่เข้าใจแก้มทุกอย่าง แต่ตอนนี้ถ้าอาคิดว่าแก้มเป็นตัวปัญหาทำให้ชีวิตของหลานอา ทำให้คนในตระกูลของอาต้องวุ่นวายเดือดร้อน แก้มก็กลับก็ได้”
       แก้มกระโดดขึ้นรถบรรทุกของผ่อง ทั้งน้ำตาที่ไหลพราก ทุกคนยังคงนิ่ง อึ้ง
       “ขอนอนที่นี่คืนนึง พรุ่งนี้แก้มก็จะไป และจะไม่โผล่มาให้อาเห็นหน้าอีกเลย”
       ตองโกรธ “อากู๋ ทำไมต้องทำอย่างนี้กับเพื่อนตองด้วย”
       ตองกระโดดขึ้นรถกระบะตามเพื่อนไป น้ำตาไหลพรั่งพรูไม่แพ้กัน ผ่องหันมาหาชาติชาย ด้วยตาที่แดงก่ำ
       “เอาไงดีครับเฮีย”
       “ไปส่งเขาที่บ้านพัก”
       ผ่องทำตามคำสั่งนาย
       ชาติชายถอนหายใจแรงๆ
       
       ฟากหรั่งเปิดประตูเข้ามาในห้องเผ่าลาภ โดยเผ่าลาภยืนรออยู่
       “ขอแสดงความยินดีอย่างเป็นทางการ สำหรับตำแหน่งเลขาคนใหม่ของผม”
       “คงจะมีแต่คุณเผ่าลาภคนเดียวเท่านั้นแหละครับที่ยินดี ผมไม่เห็นว่าคนอื่นเขาจะยินดีด้วยเลย”
       “นั่นเพราะพวกเขาไม่รู้จักนายอย่างที่ฉันรู้จัก”
       “หรือไม่ก็รู้จักดีกว่าที่ท่านรู้จัก”
       เผ่าลาภจ้องหน้าหรั่งนิ่ง “เป็นไปไม่ได้”
       “ผมก็หวังเช่นนั้นครับ”
       “ที่ฉันเรียกนายมาเพื่อจะแจ้งภาระสำคัญสำหรับนาย”
       “คุณเผ่าลาภจะให้ผมทำอะไรครับ”
       “ฉันต้องการให้นายสอนแพรวา”
       “ให้ผมเป็นอาจารย์สอนคุณแพรวา”
       เผ่าลาภขยับเปลี่ยนอิริยาบถ แล้วค่อยๆ เรียบเรียงความในใจ
       “มันเป็นความลำบากใจของคนเป็นพ่อที่มีความใกล้ชิดกับลูกมาก ทำให้บางครั้งลูกไม่เชื่อในสิ่งที่พ่อสอน...เรื่องบางเรื่องเราจึงจำเป็นต้องใช้คนที่ ลูกของเราพร้อมจะเชื่อฟังเขามาเป็นตัวแทน”
       “อะไรทำให้ท่านคิดว่า คุณแพรวาพร้อมจะเชื่อฟังผม”
       “เพราะฉันเป็นพ่อของแพรวา”
       “ไม่คิดว่าเป็นการเสี่ยงเหรอครับ ที่มอบหน้าที่นี้ให้ผม”
       “คนในตระกูลของฉัน เสี่ยงมาตั้งแต่เกิด ทุกคน...ลองบอกฉันมาซิว่า ทำยังไงแพรวาถึงจะขึ้นมาเป็นผู้บริหารที่แข็งแกร่งได้ โดยเร็ว”
       “แต่งงานกับนักบริหารเก่งๆ”
       เผ่าลาภหัวเราะชอบใจ
       “อย่างนั้นมันเร็ว แต่ไม่ยั่งยืน.....นาย เป็นโรคกลัวความสูงมั้ย”
       หรั่งส่ายหน้า
       “ตามฉันมา”
       เผ่าลาภเดินนำ หรั่งค่อยๆตามไป
       
       ที่ดาดฟ้า ตึก M.S. สภาพโดยรอบโล่ง มุมหนึ่งของลานโล่ง เป็นห้องกระจก สำหรับนั่งเล่นได้ มีหลังคาคลุม เผ่าลาภเดินนำหรั่งเข้ามาจากทางด้านบันได ตรงข้ามห้องกระจกนั้น
       “นายเคยขึ้นมาสูงอย่างนี้มั้ย”
       “ถ้าหมายถึงความสูงของอาคาร...สูงกว่านี้หลายเท่าผมก็เคยขึ้น...แต่ ถ้าหมายถึงการใช้ชีวิต ผมไม่เคยอยู่สูงอย่างนี้มาก่อน”
       “ตำแหน่งเลขา M.D. นี่สูงพอแล้วเหรอ”
       เผ่าลาภพูดพร้อมยิ้ม...หรั่งยิ้มตอบเฉยๆ
       “เกือบปีแล้วที่ฉันไม่ได้ขึ้นมาบนนี้...นอกจากฉันแล้วก็ไม่มีใครอีกเลยที่สนใจจะขึ้นมา...ยายแพรวาเองก็ไม่เอา”
       “มีคนชอบพูดว่า ยิ่งสูงยิ่งหนาว”
       “มันเป็นคำพูดของคนที่อยู่ข้างล่าง...พวกเขาไม่รู้หรอกว่า เวลาที่อยู่บนนี้ มันทำให้ฉันมองเห็นพวกเขาได้อย่างละเอียด มองเห็นทุกอย่างได้รอบด้าน....ฉันสามารถมองออกไปไกลแสนไกลได้จากที่สูงนี่แหละ”
       “แต่สูงไปมันก็ไม่มั่นคง และโดดเดี่ยว”
       “ใช่ เพราะฉะนั้นคนที่จะขึ้นมาอยู่บนที่สูงได้ ต้องเป็นคนพิเศษ ต้องเข้มแข็ง หรืออย่างน้อยก็ต้องมีฐานรากที่มั่นคง...”
       เผ่าลาภหันมาจ้องหน้าหรั่ง ด้วยแววตาเฉียบคม
       “ฉันไม่ได้คาดหวังว่าแพรวาจะเก่งกล้าได้ในเร็ววัน...แต่ฉันอยากมั่นใจว่า เขาจะมีฐานรากที่แข็งแกร่งเพียงพอ คอยประคองอยู่”
       หรั่งตอบสนองด้วยสายตาที่เข้าใจในความหมาย เผ่าลาภเดินไปดึงผ้าใบสีดำออกจากสิ่งที่มันปกคลุมอยู่ จึงเห็นว่ามันคือกล้องดูดาวขนาดใหญ่ ชนิดที่มีกล้องเล็ง
       “คุณชอบดูดาวเหรอครับ”
       “ฉันชอบดูปรากฏการณ์ สังเกตความเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นบนท้องฟ้า มันเป็นสถิติที่ช่วยในการตัดสินใจได้...และเมื่อไม่นานนี้ ดวงดาวก็บอกอะไรบางอย่างกับฉัน”
       “อะไรครับ”
       “มันบอกฉันว่า...ฉันจะมีโอกาสดูมันได้อีกไม่นานแล้ว”
       เผ่าลาภก้มลง แหย่ตาไปในช่องมองของกล้องดูดาว
       หรั่งดูจะเข้าใจความหมาย และความต้องการของเผ่าลาภไปซะทุกอย่าง
       “ผมจะผลักดันให้คุณแพรวาขึ้นมาอยู่สูงเสมอท่านให้ได้ โดยเร็วที่สุดครับ”
       เผ่าลาภพูด โดยตายังอยู่ที่กล้อง “แพรวาเป็นเด็กดื้อ ชอบเอาชนะ...ต้องลองปล่อยให้เขาทำ ให้เขาเรียนรู้ด้วยตัวเอง เขาถึงจะเข้าใจ”
       
       หรั่งฟังนิ่งๆ

สุภาพบุรุษลูกผู้ชาย ตอนที่ 10
       ที่ตลาดค้าพลอย เมืองจันท์ ตอนค่ำ วันเดียวกัน บรรยากาศคึกคัก แลเห็นชายผิวดำร่างสันทัด สายตาคมปานเหยี่ยวกำลังเพ่งมองพลอยเม็ดเล็กๆ ที่อยู่ในมือ
       
       ชายหนุ่มนั่งอยู่เบื้องหน้าสองคน มีท่าทางเป็นคนต่างเมืองที่เอาพลอยมาขาย ชื่อของชายผิวดำที่ใครๆรู้จักคือ เฮียเขียว ผู้กว้างขวาง
       หญิงชาวบ้านท่าทางไม่ต่างจากแม่ค้าทั่วไปเดินเข้ามา
       “อ้ะ มีโน้ตถึงแก”
       เฮียเขียวถาม “จากใคร”
       หญิงนางนั้นอ่านงงๆ “เผ่า...อะไรวะเนี่ยะ...อ่านไม่ออก”
       เฮียเขียวสวนออกมา “เผ่าลาภ”
       “เออ เผ่าลาภ...อ้ะ เขาว่าไงไม่รู้ อ่านดูเอาเอง”
       เฮียเขียวเงยหน้าขึ้นจากการส่องดูพลอย มันพูดกับชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้า
       “อือม...คิดยังไงถึงมาหาผม”
       ชายคนนั้นบอก “ใครๆ ก็บอกว่า ต้องเฮียเขียวเท่านั้นที่ตาถึง”
       “แต่ผมขอแนะนำว่าถ้าคุณอยากได้ราคาดี ไปหาพ่อค้าเด็กๆ เถอะ ยิ่งเด็กยิ่งดี ที่ไม่ค่อย
       ประสีประสาน่ะ...พลอยอย่างนี้ อย่ามาหาผมให้เสียเวลาอีกนะ...เพราะผมมันพวกตาถึง”
       ชายสองคนจ๋อยลงไป เฮียเขียวหันไปตักก๋วยเตี๋ยวกินหน้าตาเฉย
       
       ตอนค่ำ เผ่าลาภเดินออกจากตัวตึก ตรงไปที่รถ แพรวาเดินตามผู้เป็นพ่อออกมา...หรั่งเดินตามมาหลังสุด สยามยืนรออยู่ใกล้ๆรถอยู่แล้ว...ตรงเข้ารายงานเผ่าลาภ
       “ท่านครับ เฮียเขียวขอเลื่อนนัด เป็นพรุ่งนี้สิบโมงเช้า”
       เผ่าลาภเซ็งขึ้นมาทันที “อือม”
       “และก็ขอเปลี่ยนสถานที่นัด เป็นที่บ้านของเขาครับ”
       “เรื่องมากนัก ก็ไม่ต้อง ขง ไม่ต้องขาย มันละวะ”
       เผ่าลาภก้าวเข้าไปนั่งในรถ...เขาโผล่หน้าออกมาตะโกนพูดกับหรั่งที่อยู่นอกรถ
       “พรุ่งนี้มารับลูกสาวฉัน ตามปกตินะนายหรั่ง”
       เผ่าลาภปิดประตู...แพรวาก้าวเข้าไปนั่งในรถแล้วปิดประตู....รถเคลื่อนออกไป
       
       คืนนั้น ที่บ้านกลางทุ่ง หรั่งแกะอาหารจากถุงใส่ลงในจาน ชาม และเริ่มพูดก่อน
       “วันนี้ พวกนั้นมันเข้ามาทำอะไรกัน”
       ก้อยนั่งรออยู่ที่โต๊ะแล้ว
       “พวกไหน”
       “ก็ไอ้คนที่รับโทรศัพท์ตอนที่หรั่งโทรเข้ามาไง”
       “อ๋อ คุณคำรณ”
       “เออ นั่นหละ...”
       “เขาหลงทางมา เขาเข้ามาถามทาง จะไปส่งเครื่องดนตรี...หรั่งรู้มั้ยเชายังชวน....”
       หรั่งยกอาหารมาวางบนโต๊ะ โดยไม่ค่อยได้ฟังก้อยพูดซักเท่าไหร่ พูดสวนทับไปทันที
       “วันนี้พวกไอ้เช็งแวะมารึเปล่า”
       ก้อยงง “ห๊ะ”
       “โอ้เท่ห์ ไอ้โบ้ ไอ้เช็ง...แวะมาเยี่ยมก้อยบ้างรึเปล่า”
       “เปล่า...พวกเขาคงช่วยกันทำบ้านอยู่มั้ง”
       หรั่งหยิบน้ำมาวางข้างๆก้อย แล้วนั่งลง
       “ก้อย...ช่วงนี้หรั่งค่อนข้างยุ่งนะ ต้องช่วยงานเขาเยอะเลย...หรั่งอาจจะต้องกลับค่ำ”
       “ไม่เป็นไร...” ก้อยซึมลงไปนิด...นิดเดียวเท่านั้น
       “เอางี้นะ...ทุกเช้าหรั่งจะไปฝากก้อยไว้ที่บ้านน้าเบิ้มก็แล้วกัน...แล้วตอนค่ำเลิกงานแล้วหรั่งค่อยแวะไปรับ...หรั่งจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงก้อยไง”
       “หรั่งห่วงก้อยด้วยเหรอ...”
       ความในใจของก้อยค่อยๆถูกระบายออกมาทีละนิด
       “ห่วงสิ”
       “ถ้าห่วง ทำไมหรั่งต้องฝากก้อยไว้กับคนอื่นด้วย ทำไมเราไม่กลับไปอยู่ที่นั่น เหมือนเพื่อนๆคนอื่นๆล่ะหรั่ง”
       หรั่งอึ้งไป เขาซบหน้าลงบนฝ่ามือทั้งสองอย่างเหนื่อยหน่าย โดยที่ก้อยไม่อาจเห็นท่าทางเหล่านี้ได้เลย
       “ก้อย...เราจะถอยกลับไปอยู่ที่เก่าทำไมล่ะ คนเราต้องมีชีวิตที่ก้าวหน้าขึ้นไปเรื่อยๆ สูงขึ้นไปเรื่อยๆ สิ...นี่มันบ้านของเรานะก้อย...ถ้าไอ้พวกนั้นมันอยากจะมีชีวิตที่ดีขึ้น มันต่างหากที่จะต้องย้ายมาอยู่กับเรา”
       “หรั่ง...หรั่งเคยคิดมั้ยว่า...ถ้าหรั่งอยู่ตัวคนเดียว อะไรๆ มันจะง่ายกว่าที่เป็นอยู่ทุกวันนี้...หรั่งคงจะก้าวหน้าได้ไปได้ไกลกว่านี้เยอะ”
       ทั้งคู่เงียบ 5 วินาที หรั่งเดินกลับไปห้องของตน ทิ้งก้อยให้นั่งอยู่กับที่คนเดียวเท่านั้น น้ำตาอันใสสะอาดไหลเอื่อยๆ ออกมาจากดวงตาที่มองอะไรไม่เห็นของก้อย
       
       ฟากหรั่งทิ้งตัวลงนอนกลางห้อง ด้วยความอึดอัดใจ สายตาจับจ้องที่เพดานห้อง แต่มันไม่มีรูปแพรวาเหมือนบ้านที่ชุมชนจานเดี่ยว จึงเป็นการจ้องมองราวกับว่าจะพยายามหาทางออกจากเพดานนั้นให้ได้
       ด้านก้อย เธอยังนั่งอยู่ที่เดิมพร้อมกับน้ำตาหยดนั้น
       หรั่งนอนนิ่งอยู่ที่เดิมเช่นกัน คืนนี้ทั้งคืน เขาคงนอนไม่หลับ...ทั้งเครียด...ทั้งหิว
       
       ขณะเดียวกัน สำนักงานเหมือง M.S. ตกอยู่ท่ามกลางความมืดมิด มีเท้าคู่หนึ่งก้าวเข้ามาในความมืดมิดแสงสว่างเป็นวงจากกระบอกไฟฉาย สาดนำหน้าเท้าคู่นั้น ที่เดินมาจนถึงประตูห้อง แสงไฟสว่างกระทบไปถึงป้ายหน้าห้องนี้ เขียนบอกว่า "ผู้จัดการโรงเจียร - สต็อกพลอย"
       มือขนาดใหญ่และหยาบกระด้างยื่นเข้ามาจับลูกบิดหมุนแผ่วเบา...จนไม่เกิดเสียง ประตูบานนั้นเปิดออก...ใครคนนี้เดินเข้าห้องนั้นไป
       แสงไฟดวงใหม่สาดเข้ามาใน ลักษณะเดียวกัน มันค่อยๆ เคลื่อนมายังห้องนี้
       เท้าคู่ใหม่นี้...เป็นรองเท้าผ้าใบของวัยรุ่น ที่เดินมาหยุดตรงหน้าประตู
       ชายผู้มาใหม่ยืนคาอยู่ตรงนั้น....เขาคือ กฤษฎา หรือ ต้น นั่นเอง
       ชายคนแรก...ดูเหมือนว่ามันกำลังพยายามเปิดตู้เซฟอยู่ กฤษฎาเอื้อมมือเปิดไฟ...ทั้งห้องสว่างมากขึ้น จนพอเห็นหน้ากันได้
       “หยุดเดี๋ยวนี้นะ....แกเป็นใคร เข้ามาทำอะไรในนี้”
       ชายผู้นั้นค่อยๆหันหน้ามา...ที่แท้เขาคือ บารมี
       “โธ่...อากู๋”
       “เจ้าต้น”
       “อากู๋มาทำอะไรที่นี่”
       “มาทำงานสิวะ”
       “งานอะไร”
       “อาเป็นพนักงานที่นี่แล้วนะ ประจำอยู่ M.S. FACTORY เพิ่งบรรจุใหม่สดๆ ร้อนๆ เลย”
       “จริงเหรอ...ตำแหน่งอะไร?”
       “รองผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัย”
       “หัวหน้ายาม”
       “เฮ่ย...ไม่ใช่ยาม...หน้าที่อาคือรักษาความปลอดภัยของ ของที่อยู่ในเซฟนี้”
       “แต่ถ้าใครมาเห็นสภาพอากู๋อย่างที่ผมเห็นอยู่นี้ เขาต้องคิดว่าอากำลังจะขโมยของในเซฟมากกว่า”
       “เจ้าต้น...ถ้าอาไม่รู้ว่าของที่อยู่ในเซฟคืออะไร...อาจะรักษามันได้ยังไง...ลื้อเองก็เหมือนกันละว้า รองผู้จัดการฝ่ายสต็อก ย่องมาทำอะไรดึกๆอย่างนี้...แหม ใส่ทั้งถุงมือ ทั้งหมวกคลุมหน้า กระบอกไฟฉายใหญ่กว่าของอาซะอีก”
       “อย่าบอกแม่นะอา...ต้นเพิ่งแอบเข้ามาเป็นครั้งแรก”
       “เถอะน่า...เรามันเชื้อเดียวกันโว้ย...บอกรหัสอามา แล้วทุกอย่างมันจะจบเร็ว”
       ต้นบอกรหัสเซฟ ทั้งคู่ช่วยกันเปิดออก...หน้าตาเบิกบานประสาคนชั่ว
       
       รุ่งเช้า ที่ลานข้างบ้านผู้ใหญ่เงาะ ชุมชนจานเดี่ยว ผู้ใหญ่เงาะ พร้อม ชาย 2 คนจากศูนย์พัฒนาชุมชน และทีมทนายเจ้าของที่ดิน 2-3 คน นั่งล้อมวงคุยกันกลางลาน ชาวบ้านนั่งเป็นวงโอบอยู่รอบๆ
       “หลังจากที่เจรจาความกันไปมาหลายเที่ยวอยู่เหมือนกัน...ทางเจ้าของที่ท่านก็มีความเห็นใจพวกเราอยู่มาก” ทนายเอ่ยขึ้น
       “เลยจะยกที่ให้พวกเราอยู่กันฟรีๆ” เบิ้มโพล่งออกมาซะดัง
       ชาวบ้าน เฮ
       “อันนี้คงไม่ได้นะครับ” ทนายบอก
       “งั้นได้แค่ไหนก็ว่ามาเลย” ผู้ใหญ่ถาม
       “เราจะทำสัญญาเช่ากันแบบปีต่อปี รายละเอียดข้อห้ามก็ตามที่เคยคุยกันเอาไว้...บ้านทุกหลัง จะมีประปาไฟฟ้าทะเบียนบ้านตามต้องการได้ ส่วนค่าเช่า ขอยืนอยู่ที่ 700 บาทต่อหลังต่อเดือน”
       ผู้ใหญ่หันไปหาชาวบ้าน ถามความเห็น
       “เขาจะเอา 700 บาท ไม่มีส่วนลด ไหวหรือไม่ไหววะ”
       ชาวบ้านหันหน้าซุบซิบกันเองพึมพำ ไม่มีใครตอบ
       “ไหวก็แล้วกันเถอะวะ...เพื่อสภาพความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นของพวกเรา...ขยันๆกันอีกหน่อย...ใครไม่ไหวก็มาบอกฉัน ช่วยๆกันเว้ย อีกหน่อยเราก็จะมีสหกรณ์ของเราแล้ว ใช่มั้ย”
       ผู้ใหญ่หันไปถามกับ ชาย 1
       เขาตอบ “ใช่”
       ชาวบ้าน ถามอีก “สหกรณ์เนี่ยมันเป็นยังไงล่ะ ผู้ใหญ่”
       ผู้ใหญ่หันมามองหน้าชาย 1 อีก
       “คือ เราจะมีทุนกองกลาง เอาไว้ดูแลซี่งกันและกันในทุกๆเรื่อง รายละเอียดเรามาตกลงกันเองอีกที” ชาย 1 ว่า
       ชาวบ้านยังคงพูดคุยกันถึงความพร้อมของตนเอง
       หรั่งขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาพอดี มีก้อยอุ้มกีตาร์ซ้อนมาด้วย เบิ้มหันไปเห็น เขาตะโกนเรียก
       “อ้าว ไอ้หรั่ง...เฮ้ย ไอ้หรั่งมันมาโว้ย...ตกลงจะกลับมาอยู่กับพวกเราใช่มั้ยวะ”
       “เปล่าครับ...ผมจะมาขอฝากก้อยไว้ เย็นๆ เลิกงานแล้วค่อยมารับ”
       
       สีหน้าก้อยหมองลง เหมือนเธอน้อยใจอยู่ลึกๆ
        
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สุภาพบุรุษลูกผู้ชาย ตอนที่ 16 (จบบริบูรณ์)
สุภาพบุรุษลูกผู้ชาย ตอนที่ 15
สุภาพบุรุษลูกผู้ชาย ตอนที่ 14
สุภาพบุรุษลูกผู้ชาย ตอนที่ 13
สุภาพบุรุษลูกผู้ชาย ตอนที่ 12
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 22 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 22 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 14 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบกู๋เหลียง
ใจดี ห่วงหลานสาว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 13 -3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เราเห็นด้วยอีกเสียงว่า เรื่องนี้โอเคทุกอย่างเลยยกเว้นนางเอก เหมือนหลายๆคน มันไม่ออร่าอ่ะ ก็ต้องยอมรับว่าถ้ารีเมคจะต้องถูกเปรียบเทียบเป็นธรรมดาเลยหละ บวกกับกะแสช่อง7กำลังตก เนื่องจากนักแสดงไม่ดึงดูดพอ
คือช่อง7 คงต้องรอการกลับมาของพี่กบสุวนันท์แล้วหละ
รอละครพี่กบอยู่นะคะ
อยากดูมากแต่ยอมรับว่าทองเนื้อเก้ามันแซบกว่านางเอกช่อง7มากๆ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มีหนังสือให้ซื้ออ่านมั๊ย อยากอ่านแบบรวดเดียวจบ เอาแบบที่ตรงกับบทพูดในทีวีได้ยิ่งดีค่ะ
กระปิดกระปอยเหลือทน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นางเอกเล่นดีกว่าเรื่องที่แล้วมาก ดูเป็นธรรมชาติดี charming ต้องบอกว่า สะกดให้ดูตั้งแต่สาปพระเพ็งยังไม่จบ ทำได้เนินดี ภาพสวยมาก
forver fan
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ละครทำดีแล้ว จะติดตามต่อไปครับ
zaizaza-22@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 -6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทองเนื้อเก้าฟินกว่าเยอะไม่มีหุ่นกระป๋องสักตัว
รองแล้วจะรู้ว่าฟินเป็นงัย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทั้งฉากและการแสดงถูกใจใช่เลย! ยังงี้เลย!
จุ๊บให้รู้ว่ารัก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นุ่นเป็นแพรวาที่หน้าแก่กว่าหรั่ง พอมาง้องแง้งใส่หรั่งแล้วเหมือนแม่มงอแงลูก
...
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ฟังจากหลายๆที่ บอกแต่ว่า นางเอกไม่สวย
ใช่ น้องเค้าก็ดูไม่ได้สวยงามโดดเด้งอะไรมากมาย
แต่ๆ สำหรับเราแล้ว น้องเค้าก็ดูน่ารักดี ดูสดใส
ส่วนการแสดงของเค้า เราว่าเค้าดูเป็นธรรมชาติดีนะ น้ำเสียงท่าทาง ดูแล้วไม่เฟคอ่ะ แสดงแบบสดใสๆก็ดูโอเค งอนๆก็ดูโอเคนะ
ถ้าพูดถึงนุ่น เวอร์ชั่นเก่า เวลานุ่นพูดยังคงติดสวยด้วยซ้ำ
โดยรวม น้องโบว์แสดงดีค่ะ พอร์ชก็ใช้แววตาได้ดี
รักพี่ตั้ว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เนื้อหาและบทละครดี น่าสนใจ ดูแล้วไม่เหมือนละครช่อง7 นางเอกจมูกโตไปหน่อย
คนดู
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +14 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบพระเอกหล่อน่ารักดี แล้วก็เด็กสองคนที่เล่นเป็นตองกับแก้ม นักแสดงก็
เลือกได้ลงตัวดีนะ นางเอกต้องดูแบบมองนานๆจะสวยแต่ดูเผินๆจะไม่คอยสวย
แต่เขาสองคนพระเอกนางเอกเล่นได้เข้าคู่กันดี
ไม่ได้ดูละครช่องไหนๆมานานแล้วจะดูเรื่องนี้แหละ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นักแสดงฟอร์มดี ไม่มีโรบอท
แบงค์ สุดหล่อ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
9.30 วันไหนล่ะ
เบื่อฟ่ะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอสามวัน อัพแค่เน้
ขี้เกียจไปไหนเนี้ย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014